Tepetaklak Hergele

Kolay olacak...

2011-12-12T16:49:00.007+02:00

ALINTI

...

Ama hayatımı kazanmak için dışarı çıkmak zorundayım, dedim.

“Zor olur diye düşünürseniz zor olur. Kolay olacağını düşünün. O zaman kolay olacaktır.”

Çok basit görünen bu sözler aldığım hayat derslerinin en büyüklerinden biri oldu.

O zamanlar maaşım Üsküdar'daki HSBC şubesine yatıyordu. Şube kalabalık anayol üzerinde olduğu için hiçbir zaman önünde veya yanında park yeri bulamazdım. Başka arabaların hizasına veya uzaklarda bir yere park etmek zorunda kalırdım. Bu da beni illet ederdi. Yola stres içinde çıkar, sinir içinde geri dönerdim.

Boş bir park yeri

Bu defa “Kolay olacak” diye düşünerek yola çıktım.

Bankanın tam kapısının önünde bir arabalık boş bir park yeri buldum. Ondan sonraki seferlerde hep kolay olacak diyerek yola çıktım ve, ya bankanın önünde ya da yanında boş yerler buldum. Bu dört beş defa devam etti.

Sonra bir gün gene park yeri yoktu. Umursamadım. Bankayı beş on metre geçince bir otopark tabelası gördüm. Köşeyi döndüm. Yirmi metre gittim. Boş otoparka girdim. Otopark işareti hep ordaydı ama ben ters olduğum için aylarca onu görmemiştim.

O gün bu gündür, stresli veya zor durumlarla karşılaşmayı umduğum zamanlarda, havaalanı kuyruklarında, hastanede, köprüde, hep “Kolay olacak” diyorum ve hep kolay oluyor. Kolay olduğu için değil. “Kolay olacak” dedikten sonra, aklımı kolaya hazırladığım için, kolay da olsa zor da olsa bana kolay geldiği için. Gözümüzde büyüttüğümüz şeyleri gözümüzde küçültebiliriz de. Negatif yerine pozitif enerji yaratmak elimizde.

Hayatı “olduğumuz gibi” gibi değil “olduğu gibi” görmek de.

Alıntı: Metin Münir, Milliyet, 03.12.2011

http://ekonomi.milliyet.com.tr/kolay-olacak/ekonomi/ekonomiyazardetay/03.12.2011/1470561/default.htm

50 şirket

2010-03-08T10:28:00.002+02:00

50 şirket

Havalimanında Otopark

2009-11-13T10:08:00.004+02:00

Atatürk Havalimanına aracıyla gidenlere bir tavsiye...

Aracınızı valeye vermekten çekiniyor, kendim parketmeliyim diyorsanız;

4 Gün veya daha uzun süreler için abonmanlık yapılıyor. Otoparka girip giriş kartı aldıktan sonra ödeme noktasından abonmanlık başlatılabilir. Günlük yaklaşık 23TL olan park ücreti abonmanlık ile günlük 16-17TL civarında oluyor.

Eğer iş bankası kredi kartı kullanıyorsanız günlük 23TL olan ücrete %50 indirim yapılıyor. Ancak bu indirim aboneliklerde geçerli değil. %50 indirimle 4 günlük abonelikten daha ucuza park edilebiliyor.

Alıntı - Hayat Bir Yoldur

2009-10-24T13:13:00.001+02:00

...Bir gün kendisine, hayatın bir yol olduğunu ve bu yolda yüzlerce köy, kasaba şehir olduğunu vurguladım. Her yeni mezun, hedefine hemen ulaştıracak kestirme yol arar. Eğer amacımız istanbuldan, Didim'e gitmek ise; öncelikle ya Çanakkale'ye uğrayıp, köprüyü geçip, bir sürü köyü görmemiz ya da Bursa üzerinden, Balıkesir'e gelip oradan İzmir yoluna ve sonrasında da Aydın güzergahı ile Didim'e ulaşmak mümkün olur. Hayat bizi öyle savurur ki, biz farkında olmadan, önce Van'a yola çıkıp, sonra oranın doğru güzergah olmadığını anlayınca Sinop'a gelip ardından Maraş'a uğrayıp da Didim'e ulaşabiliriz.

Bütün öğrencilerime derslerde verdiğim mesajları ona da aktardım. Eğer Didim'e gideceksen, oraya daha önceden ulaşmış en az 3 kişi bulacaksın ve yol haritalarını çizdireceksin. Herkes çok farklı yol haritaları çizecektir. Sen sana en hoş gelen ve severek gideceğin yolu seçeceksin. Biri ormanlık ve muhteşem manzaralarla dolu, ama çok virajlı 300 km yol olabilir. Diğeri, otoban ve 500 km'lik bir yol olabilir. Önemli olan en büyük keyifle yol almaktır. "Hayallerinin peşinde koş. Gerisi gelir" dedim. "Hayat kaostur. Bir arabanın tekerleğinden fırlayan bir küçük taş hayatının bütün akışını değiştirebilir, artık birçok şeyi biraz da oluruna bırak" dedim...

Yaşar Erdinç, http://www.bilgeyatirimci.com/yasar_erdinc/view/9422/alp_n

Ehliyet Bulundurmamak

2009-10-01T08:30:00.002+02:00

Sürücü belgeniz var ama trafikte araç kullanırken yanınızda değil ise ödenmesi muhtemel ceza aşağıdaki gibiymiş.

Madde: 44/1-b

Araç kullanırken sürücü belgelerini yanlarında bulundurmamak ve yetkililerin her isteyişinde göstermemek

Miktar: 128,00 TL

Puan: 5

http://www.trafik.gov.tr/mevzuat/2009_yili_para_cezalari.zip

Konfüçyüs dedi ki...

2009-09-29T07:06:00.001+02:00

Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri varsa, o yerde güneş batıyor demektir.

Derin olan kuyu değil,kısa olan iptir.

Aradığını bilmeyen bulduğunda anlayamaz.

Kendine yapılmasını istemediğini sen de başkasına yapma.

Dal rüzgarı affetmiştir ama, kırılmıştır bir kere.

İnsanlar sahip olduklarını küçümser, sahip olamadıklarını önemser.

Konuşmaya layık olanlarla konuşmazsanız, insan kaybedersiniz. Konuşmaya layık olmayanlarla konuşursanız, söz kaybedersiniz. Bilge olan kişi, insan kaybetmez, söz de kaybetmez.

Bildiğini bilenin arkasından gidiniz, bildiğini bilmeyeni uyarınız, bilmediğini bilene öğretiniz, bilmediğini bilmeyenden kaçınız.

Karanlığa söveceğine, kalk bir mum yak

Susmak, insanı ele vermeyen sadık bir arkadaştır.

Üstün insan konuşmadan önce eyleme geçer ve sonra eylemine göre konuşur.

Bilgi özgüveni, özgüven ise gücü yaratır.

Çizik bir elmas, çizik olmayan bir çakıl taşından daha iyidir

Bilgi insanı şüpheden, iyilik acı çekmekten, kararlı olmak korkudan kurtarır.

Alkışı en sessiz şekilde karşılayan, alkışı hak etmiş demektir.

Bir milleti tutsak etmek isterseniz, onun müziğini çürütün.

Elmas nasıl yontulmadan kusursuz olmaz ise; insan da acı çekmeden olgunlaşmaz.

Faydalı insan odur ki boş durmayı sevmez, kişiliğini faydalı işlerle geliştirir.

Güçlü olan sayıca kalabalık kitleler değil, eğitimli kitlelerdir.

İyi insanlar olduğu gibi görünür, göründüğü gibi olur.

Fedakarlıklar senden başkası bilmiyorsa değer taşır.

Kitleler cezalarla düzene sokulursa dejenere olur, karizma ve nezaketle yönetilirse bilinçli ve dürüst olur.

Bir şeyi bildiğin zaman, onu bildiğini göstermeye çalış. Bir şeyi bilmiyorsan, onu bilmediğini kabul et. İşte bu bilgidir.

Eğitimli insanın hedefi daima yüksek olur. Küçük işlerle küçük insanlar uğraşır.

Kendisini eleştirebilen insanlar doğruyu ve güzeli bulma konusunda daha şanslıdırlar.

İrade öyle değerli bir özelliktir ki bir ordu komutansız kalsa da kişi iradesinden yoksun kalamaz. İradeli insan davranışları tutarlı insandır.

İyi yönetici olmanın sırrı dört yanlıştan kaçınmak, beş doğruyu uygulamaktan geçer. Dört yanlış şunlardır: nasihat etmeden infaz etmek (gaddarlık); öğretmeden başarıyı ölçmek (kabalık), yönetimde gevşek olup sınırlar koymak (art niyet), özlük haklarının dağıtımında cimri davranmak (bürokrat olmak). Beş doğru ise şunlardır: müsrif olmadan eliaçık olmak; gocunmadan çalışmak; haris olmadan istek duymak; mağrur olmadan rahat davranmak; ürkütücü olmadan saygın olmak.

İçimizdeki Kavga

2009-04-13T08:04:00.001+02:00

Kabilenin yaşlısı torunlarını eğitiyordu.

Onlara dedi ki;

"İçimde bir kavga var. Korkunç bir kavga... İki kurt arasında...

Bu kurtlardan birisi; korkuyu, öfkeyi, kıskançlığı, üzüntüyü, açgözlülüğü, kibiri, kendine acımayı, suçluluğu, küskünlüğü, aşağılık duygusunu, yalanları, üstünlük taslamayı ve egoyu temsil ediyor.

Diğeri ise; zevki, huzuru, sevgiyi, umudu, paylaşmayı, cömertliği, dinginliği, alçak gönüllülüğü, nezaketi, yardımseverliliği, dostluğu, anlayışı, merhameti ve inancı temsil ediyor.

Aynı savaş sizin içinizde de sürüyor ve diğer tüm insanların içinde de..."

Çocuklar anlatılanları anlamak için bir dakika düşündüler ve içlerinden biri büyükbabasına; "Hangi kurt kazanacak?" diye sordu.

Yaşlı adam kısaca cevapladı; "Beslediğin..."

Misafirimiz var

2009-04-06T07:22:00.003+02:00

Evimize misafir geleceğinde ortalığı derler toplar, etrafe çeki düzen veririz. Pek tabii ki şehrimize misafir geleceğinde de aynı şeyleri şehrimize yaparız.

ABD başkanı Obama dün gece Türkiye'ye geldi. Ankara'daki programı sona erdikten sonra sanıyorum bu akşamüstü İstanbul'a geçecek. Şehirlerimizi temizledik, süpürdük, yanmayan sokak lambalarımızı kendimiz için değil, Obama için yaktık. Yol çizgilerimizi başkan düzgün hatırlarsın diye düzellttik. Amma velakin bu ziyaretin hem Ankaralılara hem de İstanbullulara büyük bir eziyet çektireceğini de garanti ettik.

Obama için havalimanı, otel yolu, alternatif yolu, gezi yolu vs derken onlarca yol kapatıldı. Cep telefonları çekmesin diye kesici cihazlar yerleştirildi. Her yana arama ile girilebilir yapıldı. Kısacası şehirde habersiz kuş uçmaması sağlandı ya da sağlanmaya çalışıldı.

Daha geçtiğimiz haftasonu dünya liderleri G20 toplantısı için Londra'da toplanmıştı. Dünyanın en gelişmiş 20 devlet temsilcisi aynı şehirdeydi. Düşünüyorum da bizde sadece Obama için bu kadar önlem alındığına göre Londra'da kim bilir neler yapılmıştır.

G20 toplantısını Londra'da değil Ankara'da yapıyor olsaydık biz de sokağa çıkma yasağı ilan edilirdi. Kimse evinden çıkmasın, konuşmasın ki başkanlar "güvenli" bir biçimde şehrin tadını çıkarsın.

Obama için kapanan yolların, çekmeyen telefonların, kaybolan işgücünün de bir maliyeti var elbet. Dün akşam televizyonda havalimanına giriş çıkışlarda arama yapıldığını gösteriyorlardı. Yavaş yapılan aramalardan dolayı uçağı kaçıranlar mı dersin, işine geç kalanlar mı, ne ararsan vardır. Tabii bir de o kadar polis, araç, gereç maliyetini ayrıca hesaba eklemek gerekiyor.

Bizim devlet başkanımız, başbakanımız ya da bakanlarımız da diğer ülke şehirlerine ziyarete gittiğinde oralarda da halkın yolu kapatılıyor, cep telefonları susturuluyor mudur diye bir soru takılıyor aklıma. 1 hafta öncesinden Adana Şalgam Suyu, Akçaabat köftesi, Çengelköy hıyarını gönderiyor muyuz?

Bütün bu alınan önlemleri acaba bizim yetkililerimiz mi düşünmüştür yoksa amerikalılar mı talep etmiştir? Biz bu kadar güvenlik önlemini aldığımızda "Bakın bizim ülkemiz ne kadar güvenli, korkmadan gelebilirsiniz" mi demiş oluyoruz, "Bizim buralar çok sakat, bu önlemlere rağmen güvenliğinizi sağlayabildiğimizi düşünemiyoruz, bir daha gelmek istediğinizde şehri boşaltıp daha güvenli bir ortam yaratırız, ama siz en iyisi hiç gelmeyin" mi diyoruz.

Sonuçta yine bir misafir yine bir işkence... "Böyle geleceğine hiç gelmesin" demeye adım adım yaklaşıyoruz...

Muhtar Seçimi

2009-03-23T11:44:00.003+02:00

Önümüzdeki hafta yerel seçimler var. Her yanda bir telaş, oy kapma yarışı söz konusu... Siyasi partilerden geri kalmayan sürüsüyle muhtar adayımız var...

Her biri kendisine pankart astırmış. Kimisi "ortak yönetimden", kimisi "paylaşımcı idareden", kimisi "halkın gücünden" vs. dem vurmuş... İyi de kardeşim senin aday olduğun makam muhtarlık... Neyi yönetiyorsun, neyi paylaşacaksın ki...

Muhtarın benim bildiğim 3 görevi var.

1) İkametgah verilir.

2) Adresine ulaşmayan postalar için adres kontrol edilir.

3) Askerlik kağıtları gönderilir.

Kanun maddesine de baksak 3-5 madde daha gelir, üzerine yönetimle ilgili madde gelmez...

Peki bu kadar adamın faydası nedir de muhtar olmak için bu kadar vakit ve para harcayabiliyorlar?

Haftanın Gündemi

2009-01-29T08:00:00.003+02:00

Çok hızlı değişen gündemi ne kadar takip edebildiğinizi ölçen bir test. Ne yazık ki bu haftaki sorulardan 10'una doğru yanıt verebildim. Sonuca göre Türkiye gündemini yakalamış olmama rağmen Dünya neler yapmış bihaberim... :)

http://www.ntvmsnbc.com/modules/surveys/poll/default.asp?a=1

2008 biterken...

2008-12-31T10:40:00.002+02:00

2009'da sayfama daha fazla yazı yazacağıma dair kendime söz veriyorum... :)

Ölümcül Hastalık

2008-10-27T23:10:00.002+02:00

Doğan Cüceloğlu'nun eğitimindeki katılımcılarla bir konuşmasından...
Doğan Cüceloğlu: Arkadaşlar, aranızda ölümcül hastalığı olan var mı?
Bir katılımcı: Allah'a şükür, hocam, bildiğimiz kadarıyla yok.
Cüceloğlu: Ne güzel! Peki, bana, istisnasız tüm insanların, yani altı milyar insanın da başına geleceği garanti bir şey söyler misiniz?
Cevap neredeyse otomatik olarak çıkar: Ölüm.
Cüceloğlu: Gerçekten de ölüm tüm insanların başına geleceği kaçınılmaz olan tek şeydir. Doğum da tüm insanların başına kesinlikle gelmiştir, ama bundan sonra başa gelmesi kesin olan tek şey ölümdür. Başka hiçbir şey insanların tümünün başına gelmeyecektir. Peki, madem öleceğimiz garanti, bu benim ölümcül bir hastalığım olduğunu göstermez mi?
Katılımcılar burada sessizce, başlarıyla onaylamaya başlar. Öleceğim belli ise benim ölümcül bir hastalığım olduğu da açıktır...
Cüceloğlu: Peki, ne zaman öleceğimizi biliyor muyuz?
Katılımcılar: Hayır
Cüceloğlu: Bu saniye içinde olma olasılığı var mı?
Bir katılımcı: Var.
Cüceloğlu: Yarın?
Bir katılımcı: Evet.
Cüceloğlu: 30 yıl sonra?
Bir katılımcı: Olabilir.
Cüceloğlu: Peki bunlardan hangisinin sizin başınıza geleceğini biliyor musunuz? Mesela bu akşam eve sağ salim varacağınızı nereden biliyorsunuz?
Sınıf sessizce dinlemeye devam eder. Çünkü genellikle yaşama böyle bakmamışlardır.
Cüceloğlu: Peki bir de tersini düşünelim, bu akşam eve döndüğünüzde, bu sabah evden çıkarken sağ salim bıraktıklarınızı sağ bulma garantiniz nedir? Var mıdır böyle bir garanti?
Bir katılımcı: Yoktur Hocam.
Cüceloğlu: Peki nereden biliyoruz az sonra telefonun çalmayacağını ve evdekilerden birinin az önce öldüğünün bize söylenmeyeceğini?
Katılımcılar burada rahatsız olmaya başlar.
Bir katılımcı: Hocam konuyu değiştirsek?
Cüceloğlu: Ama en yalın ve açık gerçek üzerine konuşuyoruz, biraz daha devam edelim bence. Peki, acaba bunu dün gece bilseydiniz, yani evde akşam birlikte olduğunuz kişilerden birinin yarın ölüm günü olduğunu bilseydiniz, o zamanı aynı dün gece olduğu biçimde mi geçirirdiniz? Yoksa farklı şeyler mi yapardınız?
Bir katılımcı: Kesinlikle çok farklı geçerdi Hocam.
Cüceloğlu: Şimdi sizden rica ediyorum, lütfen bir an arkanıza yaslanın, gözlerinizi kapatın ve bu sabah evden çıkarken evde bıraktıklarınızdan birinin gerçekten öleceğini düşünün, dün akşamınızı nasıl geçirirdiniz? Aynı iletişim mi olurdu? Onunla aynı konuları mı konuşurdunuz? Aynı konular, tartışma ya da gerginlik yaratır mıydı? Yoksa önemsiz hale mi gelirdi? Bu sabah evden çıkarken, bu son görüşünüzde ona ne derdiniz? Onun boynuna sarılmakta tereddüt eder miydiniz? Çok sıkı sarılmaya mı, aynaya mı vakit ayırırdınız? Ona, yüreğinizin derininden gelen bir "Seni gerçekten çok seviyorum" demeye ne gerek var diye düşünür müydünüz? Onun ölecek olması sizin ona duyduğunuz sevgiyi yoğunlaştırmaz mıydı?
Burada bazı katılımcılar ağlıyordur. Belli ki dün akşam yaptıklarından bir kısmının ne kadar anlamsız olduğunu şimdi fark etmişlerdir.
Cüceloğlu: Şimdi gözlerinizi açabilirsiniz, acaba kaç tartışmamızı bu kadar gereksiz biçimlerde yapıyoruz, kaçı gerçekten yaşamda karşımızdakinin varlığından daha önemli, hangilerinde "Şimdi kalbini kırdım, ama zaman içinde ben ondan özür dilemesini bilirim" diye kendi kabuğumuza çekilip tartışmaları donduruyoruz. Yarattığımız kırgınlıkları tamir etme olanağımız gerçekten var mı? Buna zamanımız gerçekten kaldı mı?

Püf Noktaları

2008-09-03T07:32:00.002+02:00

Aşağıdakiler belki bir gün birilerinin işine yarar. Benzerleri her gün posta kutusuna gelip duruyor. Bu son gelen diğerlerini de toparlayan daha geniş bir liste olmuş.

1) Gözlüğünüzün vidası çok çabuk çıkıyorsa vidayı takmadan önce,vidanın gireceği deliğe renksiz oje damlatın. Vidayı öyle takın.
2) Satın aldığınız ayakkabılar ayağınızı sıkıyor ise onları bir kaç dakika buhara tutun.
3) Makasınızı bilemek istiyorsanız, zımpara kağıdı kesin.
4) Halıdaki sigara yanıklarından, yanık yerler üzerinde zımpara kağıdıile dairesel hareketler yaparak kurtulabilirsiniz.
5) Mobilyaların yerlerini değiştirdiğinizde halıların üzerinde iz bırakır. Bu izleri yok etmek için izlerin üzerine bir parça buz koyun ve erimesini bekleyin. Daha sonra üzerinde elektrik süpürgesini gezdirin. İzden eser kalmadığını göreceksiniz.
6) Fermuarlı giyeceklerinizi çamaşır makinesine koymadan önce kapalı olup olmadığını kontrol edin. Açıksa zedelenebilirler.
7) Üst üste koyduğunuz bardaklar yapışıp çıkmıyorsa bir leğenin içerisine koyun. Üstteki bardağın içerisine buz bırakıp leğenin içerisine yavaş yavaş sıcak su ekleyin. Bardakların kolayca çıktığını göreceksiniz.
8) Satın aldığınız plastik ve cam eşyaların üzerine yapıştırılan etiketlerden kurtulmak için etiketin üzerine yemeklik margarin sürün ve 15 dakika bekletin. Bir bez ile ovalayıp yıkayın. Üzerinde hiç bir leke ve çizilme oluşmayacaktır.
9) Ütü yapmayı kolaylaştırmak ve süreyi azaltmak için ütü masasının kılıfının altına alüminyum folyo koyun. Sıcağı geri yansıtacağından ütü yapmak daha kolay olacaktır.
10) Bez pabuçların temizlenmesi sorun oluyor ise pabuçları bir yastık kılıfının içerisine koyun. Kılıfın ağzını kapatın ve çamaşır makinasından yıkayın. Yeni gibi olacaklardır.
11) Buz kalıplarınızı su ile doldurmadan önce bölmelere portakal, limon ve dilediğiniz meyve parçacıkları yerleştirirseniz dekoratif buzlar elde etmiş olursunuz.
12) Eğer ayaklarınız çok ısınıp şişiyorlarsa onları saatlerce sıcak suda bekletmek yerine kolonya ile ovalayın. Bilekleriniz ve ayaklariniz sişmeyecektir.
13) Eğer ayaklarınız çok hassas ve sıcak havalarda şikayetleriniz artıyorsa, her sabah bir kaç damla zeytinyagi ile ovalayın.
14) Pamuklu giysilerinizin çekmemesi için ilk yıkamada bir gece soğuk suyun içerisinde bekletin, sonra yıkayın. Çekmeyeceklerdir.
15) Dirsek ve topuklarınızın sertleşmesini istemiyorsaniz, bir dilim limon ile ovun. Böylece yumuşacık olacaklardır.
16) Yeni bir tava satın aldığınızda ilk önce içinde bir miktar sirke kaynatın. Bu işlem ileride kızartmalarınızın tavaya yapışmasını önleyecektir.
17) Cevizin içindeki yağ beyin hücreleri için çok yararlıdır. Kan şekerini düşürdüğü için şeker hastalarına da uzmanlar tarafindan tavsiye edilir.
18) Duvarınıza çivi çakacağınız zaman işaretlediğiniz yerin üzerine çapraz bant yapıştırın. Çiviyi öyle çakın. Böylece duvarın alçısını çatlatmamış olacaksınız.
19) Kızartma yağını bir kaç kez kullanabilirsiniz. Kullanılır durumda olup olmadığını anlamak için kızgın yağın içerisine bir dilim ekmek atın. Ekmekte kara lekeler oluşmuyorsa kullanabilirsiniz.
20) Cevizlerin kabuklarını kolayca açabilmek için onları bir gece tuzlu suyun içerisinde bekletin. Böylece içleri de dağılmayacaktır.
21) Unlarınızın böceklenmemesi için, un kavanozunun içerisine bir adet defne yaprağı koyun.
22) Fırında patates yapmadan önce , 10-15 dakika haşlayın ve çatal ile delin. Daha kolay pişecektir.
23) Büyük miktarda patatesiniz var ise torbanın içerisine bir adet elma koyun. 8 hafta boyunca filizlenmesini ve büzüşmesini önler.
24) Kullanılmış limon kabuklarını rendeleyip şeker ile karıştırın. Kavanozun içerisinde buzdolabında uzun bir süre saklayabilirsiniz. Böylece pasta yaparken elinizin altında hazır bulunur.
25) Kabarık bir omlet yapmak istiyorsanız, bir çorba kaşığı suyun içerisine bir çay kaşığı mısır unu karıştırın. Hazırladığınız karışıma yumurtaya ilave edin. Böylece kabarık bir omlet yapmış olacaksınız.
26) Sarımsaklarınızı her zaman elinizin altında hazır bulundurmak istiyorsanız kabuklarını soyduktan sonra bir kavanoza doldurup üzerine zeytinyağı koyarak muhafaza edebilirsiniz. Ayrıca bu yağ. yemeklerinize, salatalarınıza ayrı bir lezzet katacaktır.
27) Peyniri kolay rendelemek için, 15 dakika buzlukta bekletin.
28) Bisküvileriniz yumuşamışsa onları birkaç dakika fırınlayın.
29) Çekmeceleri içini boşaltmadan temizlemek istiyorsanız, elektrik süpürgesinin ucuna ince bir çorap geçirin.
30) Fırında tavuk kızartacağınız zaman üzerine koyduğunuz baharatlardan içine de koyun. Böylece daha lezzetli olur.
31) Domates salçanız çok ekşi ise içerisine bir havuç rendeleyin. Havuç, salçanızı (sosunuzu) tatlandıracaktır.
32) Mantarların daha lezzetli olması için pişirmeden önce üzerlerine biraz tuz ve limon suyu koyun, 5 dakika bekletin. Daha sonra pişirin.
33) Fırında tavuk kızartacağınız zaman bir limonu ikiye bölün, yarısını tavuğun üzerine bastırarak iyice sürün. Diğer yarısını ise tavuğun içerisine yerleştirin. Tavuğunuz nar gibi kızaracaktır.
34) 2 Çorba kaşığı yoğurdu, sulandırılmış 1 çorba kaşığı salçayı ve biraz da zeytinyağını derin bir kabin içerisinde karıştırın. Fırına koymadan önce tavuğun her tarafına sürün. Çok daha lezzetli olacaktır.
35) Hazırladığınız kekin ortasına malzeme koyacağınız zaman bıçak ile kesmenize gerek yok. Dikiş ipliğini kekin etrafına gerip dikkatlice çektiğiniz zaman düzgün bir şekilde kesildiğini göreceksiniz.
36) Hazırladığınız kekin, fırında pişirirken çökmemesi için hamuru kalıbı ile birlikte fırına koymadan önce 20 dakika kadar dinlendirin.
37) Pişirdiğiniz sebzelerin renklerini kaybetmemesi için bir kesmeşeker ya da limon suyu koyun.
38) Hazırladığınız omletin tavaya yapışmaması için, önce tavayı ocağa koyup iyice ısıtın sonra yağı döküp kızdırın. Daha sonra karışımı tavaya alın ve ocağın altını kısın.
39) Keşilmis ve açık havada kalmış soğan zararlıdır. Kullanmadığınız soğan parçalarını saklamayın.
40) Çok miktarda alkollü ve alkolsüz kokteyller hazırladığınızda onlardan bir miktarını buz kaplarına yerleştirin. Kokteyllerinizin içerisinde bunlardan kullanın. Böylece sulanıp tatlarını kaybetmeyeceklerdir.
41) Kuru soğanları kese kağıdına sardıktan sonra buzdolabının sebze bölümünde muhafaza ederseniz çürüyüp bozulmasını önlemiş olursunuz.
42) Kızarttığınız tavuğun tekrar ısıttığınızda lezzetini kaybetmesini istemiyorsanız tavuk parçalarını bir süzgece koyun. Tencerenin içerisinde su kaynatın ve süzgeci üzerine oturtun. Buharda ısıtılan tavuk lezzetinden hiç bir şey kaybetmeyecektir.
43) Satın aldığınız kiviler çok sert ve ham ise yumuşamaları için bir gece boyunca plastik bir torba içerisinde elma ve armut ile saklayın.
44) Evde pasta yaparken kullandığınız meyve şekerlemelerinin dibe çökmesini istemiyorsanız hazırladığınız hamura bir miktar mısır unu ilave edin. Meyveler pişerken suları yoğunlaşır ve dibe çökmezler.
45) Kek kalıbınızın içine hamurunuzu dökmeden önce ortasına bir şerit alüminyum folyo koyun. Böylece kekinizi pişirdikten sonra kolayca çıkartabilirsiniz.
46) Soğan, sarımsak kesmeden önce parmaklarınıza limon suyu sürerseniz, istemediğiniz kokulardan kurtulmuş olursunuz.
47) Kızartma kokularının bütün eve yayılmaması için yağın içerisine bir-iki dal maydanoz atın.
48) Lambalarınızın üzerine kullanmadığınız kokularınızdan veya biraz vanilya sürerseniz lambalarınızı yaktığınızda mis gibi koku yayılacaktır.

Türk Cehennemi

2008-09-01T08:20:00.003+02:00

Dört samimi arkadas ayni arabada yolculuk ederken trafik kazasında ölürler. Azrail:

- 'Türk cehennemine mi Avrupa cehennemine mi gitmek istersiniz?' diye sorar. 'Fark nedir?' diye sorarlar. Azrail:

- 'Avrupa cehenneminde her gün bir kepçe, Türk cehenneminde her gün bir kova bok yersiniz' der. Üç tanesi 'Biz Türk dogduk, Türk ölürüz!!...' der. Bir tanesi ise uyaniktir, Avrupa cehennemini seçer...

Aradan epey zaman geçer. Avrupa cehennemindeki adam artik kepçe kepçe bok yemekten bikmistir, arkadaslarinin durumunu merak eder, hallerini görmek için ziyarete gider...

Oysa onlar neşeli, halay çekerek, şen şakrak gülerek karşılarlar onu... Dayanamaz sorar:

-'Ben bir kepçesini hazmedemezken siz her gün bir kova bok yiyip nasil bu kadar neseli olursunuz?'

-'Oğlum, oğlum!!..' derler, 'Burasi Türk cehennemi, bir gün bok olur kova olmaz, bir gün kova olur bok olmaz, bir gün görevli işe gelmez, anlayacağın,3 aydır bir bok yediğimiz yok ?!...'

Hardal Hikayesi

2008-08-26T08:13:00.005+03:00

Öğrenme psikolojisinde, en akıllı yol, söylenilmek istenileni, gene, öğrenmesi gereken kişiye söyletebilmektir. .. Bunu yaparken de amaçlanan görüşü, öğrencinin kendi görüşü haline getirmek hünerini gösterebilmektir. .. Kısaca sonuca ulaşıldığında, öğrenci, neyi yediğinin farkına bile varmamalıdır.. .

Hikâyeye göre, bir Alman, bir İtalyan, bir Fransız ve bir İngiliz aralarında köpeğe hardal yedirmek konusunda iddiaya tutuşurlar.

Alman ilk sırayı alır, hardalı topak yapar ve köpeğin ensesinden tutarak zorla ağzına tıkar... Hayvanın ağzı yandığı için hardalı yemez ve çıkarır...

İtalyan hemen atılır, öyle olmaz der ve hardalı makarna şeklinde ufak parçalar halinde bölerek, köpeğe yedirmeğe çalışırsa da, hayvanın ağzı gene yandığından o da başaramaz...

Fransız da, konuya kendi açısından yaklaşarak, hardalı önce sulandırıp, sos olarak köpeğe yedirmek için uğraşırsa da, bu uygulama ile de bir sonuç alamaz...

Sıra İngiliz’e geldiğinde, İngiliz, önce köpeği okşayarak yanına çeker, sırtını sıvazlar, sonra, hardalı topak yaparak hayvanın poposuna yapıştırır. Köpek ardı yandıkça başlar hardalı yalamaya, kısaca, canı yandıkça yalar, yandıkça yalar ve sonuçta yalaya yalaya hardalı bitirir...

Oyun

2008-07-29T14:13:00.002+03:00

1. 'start' a bas.

2. 3, 2, 1 i bekle.

3. ekranda rakamların yerlerini ezberle, en küçükten başlayarak en büyüğe doğru yuvarlakları tıkla.

4. oyunun sonunda, beyninin kaç yaşında olduğunu bilgisayar sana söyleyecek.

http://flashfabrica.com/f_learning/brain/brain.html

2 Şey...

2008-07-01T12:56:00.002+03:00

2 Şey kalitesiz insanın özelliğidir:
1-Şikayet
2-Dedikodu

2 Şey çözümsüz problemleri bile çözer:
1-Bakış açısını değiştirmek
2-Karşındakinin yerine kendini koyabilmek

2 Şey yanlış yapmayı engeller:
1-Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
2-Hak yememek

2 Şey gözden düşürür:
1-Demogoloji(Laf Kalabalığı)
2-Kendini ağıra satmak(övmek,vazgeçilmez göstermek)

2 Şey nitelikli insan yapar:
1-İradeye hakim olmak
2-Uyumlu olmak

2 Şey insana ekstra değer katar:
1-Hitabet ve Diksiyon eğitimi almak
2-Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

2 Şey insanı geri bırakır:
1-Kararsızlık
2-Cesaretsizlik

2 Şey insanı kâşif yapar:
1-Nitelikli çevre
2-Biraz delilik

2 Şey ömür boyu boşa kürek çekmemeyi sağlar:
1-Baskın yeteneği bulmak
2-Sevdiğin işi yapmak

2 Şey başarının sırrıdır:
1-Ustalardan ustalığı öğrenmek
2-Kendini güncellemek

2 Şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır:
1-Niyetin saf olması
2-Ruhsal farkındalık

2 Şey milyonlarca insandan ayırır:
1-Sorunun değil,çözümün parçası olmak
2-Hayata ve her şeye yeni(özgün,orjinal,farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

2 Şey gelişmeyi engeller:
1-Aşırılık
2-Felakete odaklanmış olmak

2 Şey çözüm getirir:
1-Tebessüm
2-Sükût

2 Şeyin değeri kaybedilince anlaşılır:
1-ANNE
2-BABA

2 Şey geri alınmaz:
1-Geçen zaman
2-Söylenen söz

2 Şey ulaşmaya değer
1-Sevgi
2-Bilgi

2 Şey hayatta önemli olan her şey için
1-Nefes almak
2-Nefes vermek

Cumhurbaşkanlığı Bisiklet Turu

2008-04-21T07:50:00.005+02:00

Yarım yamalak yapacağımıza acaba hiç yapmasak mı...

İyi veya kötü bir şekilde organize edilmiş. Televizyon yayınında ellerinden geldiğince bisiklet turu gösterilmiş (Yarışın sonu yaklaşırken yayının kesilip İstanbul'da AKP genel başkanının partisinin gençlik kongresinde konuşması verilmesi gayet doğal, ne olsaydı yani, banttan mı verselerdi?), turun geçtiği yörelerdeki insanlar yollara çıkarılmış bisikletçiler alkışlatılmış, bir yarışı kazasıyla belasıyla bitirmişiz.
Ülke tanıtımı için sürekli televizyon yayınında oteller, kırlar, plajlar gösterilip reklamları yapılmış, muhtemelen başka bir ülkede yayınlandı ise alt yazı olarak otel fiyatları ve rezervasyon numaraları verilmiş, turu turizm için bir reklam aracı olarak kullanmışız.

Ülkemiz, dışarıda bu kadar tanınsın diye uğraşıp duruyoruz, fakat bunu bir avuç insan destekleyince sanki olmuyor. Dün tur sona erdi. Bugün gazetelere baksak, bırakın ilk sayfayı, spor sayfasının arka bölümlerinde bile göremeyeceğimize eminim.

Hani diyorum bize olurda bir şekilde olimpiyat düzenleme hakkı verseler ülkemizde kaç kişi ilgilenecek...

Duyabilmek

2008-04-17T11:57:00.004+02:00

Adamın biri artık karısının eskisi kadar iyi duymadığını ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş. Bu durumu konuşmak için aile doktoruna danışmış; doktor adamın karısının ne kadar duyduğunu anlayabilmesi için basit bir yöntem önermiş.
'Yapacağın şey şu, karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma tonuyla bir şeyler söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra 20 adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla'
O akşam karısı mutfakta akşam yemeğini hazırlarken adam işlemi uygulamaya koymuş. 40 adım uzaklıktan karısına normal bir konuşma tonuyla seslenmiş;
'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Cevap yok. Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu tekrarlamış 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Gene cevap yok. Mutfağa biraz daha yaklaşmış, mesafe 20 adım ve tekrar sormuş. 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Hala cevap yok.
Adam mutfağın kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış 'Hayatım bu akşam yemekte ne var?' Gene cevap alamamış.Bu sefer karısına iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş.
'Hayatım bu akşam yemekte ne var?'
'Hayatım beşinci kez söylüyorum, Tavuk'

Ağanın Eli Tutulmaz

2008-03-20T08:22:00.003+02:00

Mail zincirleri vasıtasıyla ulaştırılan bir fıkra...

Doğu illerindeki bir ağanın en büyük zevki, kar üzerine çişiyle imzasını atmakmış. Bu nedenle kar yağmaya başladığı andan itibaren köyde hayvanlar dahil hiç kimse sokağa çıkamazmış. Kar biraz kalınlaşınca, ağa sırtına kürkünü giyer ve köy meydanına gelirmiş.Yanında da en yakın yardımcısı Haso.

Ağa sırtını köye doğru döner sonra sorarmış:
-"Ula Hasso, ahali bakiy mi?"

Hasso cevap verirmiş:
-"Evet ağam, hepisi de bir olmuş, pencerelerden bakir."

Ağa çisiyle karın üzerine imzasını atarmış " Abdullah CİZRELİOĞLU ". Sonrada bir nokta koyarmış ve sorarmış:
-"Hala bakirler mi?"
-"He ağam, hem bakirler hem de çılgın gibim alkışlirler."

Her sene ayni tören sürermiş.

Aradan 7 yıl geçmiş.

Ağa yine, kar tuttuktan sonra, çıkmış köy meydanına. Sormuş Hasso'ya:

-"Ahali bakir mi?"
-"He ağam, bakirler, köpekler, kediler bile camdadır."

Ağa "Abdullah" diye adını, arkasından " CİZRELİOĞLU " diye soyadını yazmaya başlamış ki; Kala kalmış, çünkü yaş gereği prostat. Halka rezil olmak var. Alçak sesle Hasso'ya sormuş:
-"Bakirler mi?"
-"He ağam, bakirler de, sen ne diye durdin öyle?"

Ağa çaresiz:
-"Ula gel yanıma, arkanı dön ahaliye, tamamla şunu." diye emretmis. Hasso bir an durmuş, sonra çişini yapmaya hazırlanmış ve ağanın kulağına eğilip :

-"Ağam" demiş, "Kırk yıldır kafama vurdin, salak dedin, sırtıma vurdin aptal dedin. Ha bu kulun okumayi yazmayi sökemedi ki, ucuni tut da yazının devamını sen yaz."

BİRLİKTE ÇALIŞTIKLARINIZI EĞİTMEZSENİZ TUTACAĞINIZ GÜN YAKINDIR

Kapatılma Davası

2008-03-17T00:02:00.002+02:00

Haftanın gündem konusu hiç şüphesiz ki AKP'ye kapatılma davası açılması olacak. Henüz ne iddianame tam olarak okunabilmiş, ne de AKP'den resmi bir savunma alınmış değil, ancak ilk izlenimler fikir verebilecek düzeyde.

Partiye kapatılma davasının açılma nedeni olarak AKP'nin "Laiklik Karşıtı Söylemlerin Odağı" olması yazıldı. Söylendiğine göre de iddianamede bununla ilgili Tayyip Erdoğan'ın ve çeşitli parti kurucularının zamanında söyledikleri, yazdıkları fikirler, demeçleri kanıt olarak sunuluyormuş. Devletin şu andaki 1 numaralı ismi de dahil olmak üzere, AKP'nin önemli kurmayları da siyasi yasaklı olabilme ile karşı karşıyaymış.

Öte yandan kapatma davasının açıldığı Cuma günü akşam saatlerinde açıklandıktan sonra ise partinin kurmaylarının ve destekçileri basın-yayın organlarının yaptığı çeşitli açıklamalar oldu. Bu açıklamalarda dikkatimi çeken "AKP Laiklik karşıtı bir harekette bulunmuyor" tezi değil de "%47 oy almış bir partiye nasıl olur da kapatma davası açılabilir" şeklinde savunma yapılması oldu. Koskoca 2 gün geçmesine rağmen henüz "AKP'nin laiklik karşıtı olduğuna dair birşey gösterilemez, şunlar-bunlar laikliği desteklediğimizi gösterir" gibi herhangi bir örnek gösterilmedi, varsa yoksa son seçimlerde alınan oy oranı, halkın büyük bir kısmının bu partiye "inanarak" oy verdiğinin tekrar edilmesi üzerine oynandı.

AKP gerçekten "Laiklik karşıtı" da olabilir "Laiklik destekçisi" de. Önemli olan bunu nasıl açıklayabildikleri noktası. Bakalım iddianame daha da netleştikçe, AKP nasıl bir savunmada olacak...

Kamera Şakaları

2008-03-13T01:10:00.001+02:00

Televizyondaki kamera şaka programları bir aralar oldukça popülerdi. Örneğin Yavuz Seçkin'in sunduğu Joker, kalabalık bir ekip kurnazca şakalarından oluşuyordu. Bir de adını hatırlamadığım bir adam vardı, galiba Star'daydı. Her iki programda zamanında iyi şakalar buluyorlardı.

Bu görüntüdeki de Almanya'da yayınlanan bir programmış. Tuvaletteki aynayı söküp yerine cam koymuşlar, her 2 tarafta da ikiz oyuncular bulunuyor. Şaka mağduru kendisini aynada göremeyince şok oluyor tabii ki... :))

Pasaport İşlemleri

2008-02-05T13:38:00.000+02:00

Pasaportumun süresi dolduğu için süre uzatmak için emniyet müdürlüğüne gitmem gerekti. Daha önce bu işi yaptırmamış olanlar varsa ne yapılır, nereden başlanır anlatmak isterim. Son 2 seferde uzatma işlemlerini yaptırdığım emniyet müdürlükleri Beşiktaş ve Kadıköy olduğu için yazacaklarımda referans aldığım yerler buralardır.

Öncelikle google’da “İstanbul pasaport süre uzatımı” gibi bir arama yaptığınızda karşınıza İstanbul emniyet müdürlüğünün sayfası çıkacaktır. (http://www.iem.gov.tr/iem/index.php?menu_id=116) Bu sayfada hem yeni pasaport hem de var olan pasaportun süre uzatımı gibi konularda gerekli ve yeterli bilgi bulunuyor. Ama bence bu sayfalarda sizin işinize yarayacak en önemli bilgi en yakın pasaport işleri emniyet biriminin adresi ve telefon numarasıdır.

Farz ediyorum ki emniyet biriminin yerini buldunuz ve kolayca ulaşabileceksiniz. Eğer yeni pasaport alacaksanız yanınızda olması gereken belgeler web sitesinde yazdığı gibi 4 fotoğraf ve nüfus cüzdanından ibaret. Fotoğraflarınızın kılık kıyafet yönetmeliklerine uygun olması gerekli, erkekler için ceket ve kravat ile çekilmiş olması gibi. Bu şekilde çekilmemiş bile olsa başvurunuzu kabul eden memur alabilir ama gene de işinizi şansa bırakmamak için tavsiyem resminizin ceketli ve kravatlı çekilmiş olmasıdır. Fotokopi ve harç parası gibi işlemlerinizi emniyet müdürlüğünde yaptırabiliyorsunuz. Ancak harç ödemeleri için defterdarlık veznesi öğleden sonra belli bir saate kadar açık oluyor, kontrol etmekte fayda var.

Emniyet müdürlüğüne girmeden önce Türkiye’de devlet dairesinde iş yaptırmak için gerekli maddeleri yerine getirdiğinizi kontrol ettirmelisiniz.

Madde 1: Sadece bir şey sorup çıkacak bile olsan yanında kalemin olsun.

Madde 2: Eğer para yatırman gereken bir işlem varsa yanında mutlaka ve mutlaka bozuk para getir.

Eğer bu 2 madde ile ilgili bir sorununuz yoksa müdürlüğe gidip işlemlerinize başlayabilirsiniz. Devlet dairesine girdikten sonra yapılması gereken önemli bir madde var.

Madde 1: Neresi olursa olsun eğer bir işlem için sıra alınması gerekiyorsa vakit kaybetmeden hemen bir sıra al.

İçeriği girdiğinizde öncelikle pasaport almak veya süre uzatmak için hemen bir form edinmelisiniz. Form 15Ykr’dan satılıyor. Almak için yanınızda getirdiğiniz bozuk paraları kullanabilirsiniz. Bu formun gerekli yerlerini de yanınızda getirdiğiniz kalemle doldurduktan sonra harç ödemesi için kuyruğa gireceksiniz. Harç olarak örneğin 5 yıllık bir süre için 500,30YTL gibi bir meblağının ödenmesi gerekiyor. Web sitesinde güncel miktarlar yazmakta. Yanınızdaki bozuk para ile de harcın küsuratını ödeyebilirsiniz. Eğer bozuk para vermezseniz para üstünün veznede kalmasına razı olmaktan başka çareniz dışarı çıkıp paranızı bozdurup geri sıraya girerek ödeme yapmanızdır.

Harcınızı da ödemeyi tamamladıktan sonra daha önceden aldığınız sıranız gelmesi ile birlikte formunuzu, pasaportunuzu, resimlerinizi ve harç dekontunuzu teslim edeceksiniz. Formunuzu sabah erken saatte verebilirseniz pasaportunuzu ertesi gün sabah almanız mümkün olabiliyor. Öğleden sonraya kalan işlemler ertesi gün öğleden sonra ya da bir sonraki güne teslim ediliyor.

Ne kadar erken gidebilirseniz o kadar hızlı olacağınızı belirterek formu teslim etmek için emniyet müdürlüğünde yaklaşık 45dk gibi bir süre, teslim almak için de 20dk bir süre ayırmanız yeterli olmaktadır.

Dünyanın En Yaşlı Göçmeni

2008-01-06T10:17:00.000+02:00

Geçtiğimiz haftaiçi haberlere çıkan 102 yaşındaki İngiliz emekli diş hekimi Eric King-Turner başlıktaki ünvanı alan kişi olmuş.

12 yıllık eşi kendi ülkesi olan Yeni Zelanda'ya dönmek istediğinde sanırım eşini yalnız bırakmamak için bu tercihte bulunmuş.

"105 yaşıma geldiğimde keşke 102 yaşındayken dünyanın öbür tarafına taşınsaydım dememek için" şeklinde bir açıklaması da var.

Haberle ilgili olarak iki bağlantı;
Daily Express ve BBC

FreeRice.com

2007-11-15T09:28:00.000+02:00

Verilen kelimenin eşanlamlısını bulmaya çalışıyorsunuz. Eğer bulursanız karşılığında 10 pirinç tanesi yardıma muhtaç insanlara bağışlandığı söyleniyor... Amacı güzel, hem çok eğlenceli hem de oldukça da faydalı... :)

http://www.freerice.com

National Geographic Channel: A Man Among Wolves Trailer

2007-11-11T21:18:00.001+02:00

Shaun Ellis'in adındaki bir doğa bilimcisinin doğduktan birkaç gün sonra anneleri tarafından terkedilen 3 minik kurt yavrusu alıp yetiştirmesini konu alan bir belgesel... Ellis, kurtları büyütürken onların mümkün olduğunca vahşi yaşama hazır olmaları için elinden geleni yapıyor... Onlarla birlikte uyuyor, yaşıyor, besleniyor... Yerin geldiğinde leşin nasıl balık tutulacağını, avın nasıl parçalanacağını, nasıl ulumaları gerektiğini ve sürü olmalarını tek tek öğretiyor... Ve pek tabii ki onlardan da çok şey öğreniyor... National Geographic Wild kanalında bu aralar gösteriliyor... Fırsatınız olursa kaçırmayın derim...

Ülkenin Gündem Maddeleri

2007-10-22T13:22:00.000+02:00

İçinde olduğumuz hafta Türkiye'nin gündeminde olacak, olması gereken maddeler neler olabilir kısaca listelemeye çalışıyorum.

1. Kuzey Irak'a yapılacak bir operasyon... Nasıl hareket edilmesi gerektiği, nelerin hedeflendiği ve sonuçunda nelerin beklendiği alt maddeleri olacaktır.

2. ABD temsilciler meclisine sunulacak olan sözde Ermeni Soykırımı...

3. Referandum ile değiştirilen Anayasa maddelerinin halihazırdaki Cumhurbaşkanı ve Meclise etkileri...

Biraz daha düşünmeye devam etsem herhalde maddelerin sayısı daha da artacak. Bu maddelerin ilk gündeme geldiği haftayı yazarak bir liste oluşturmayı düşündüm. Bakalım gündemimiz ne hızla değişip önemli maddeler unutuluyor...

21 Ekim Referandumda neyi oylayacağız?

2007-10-19T09:55:00.001+02:00

Yapılacak değişiklikleri millet meclisinin internet sitesinden aldım. Altlarına da ne anlama geldiğini yazmaya çalıştım.

TÜRKİYE CUMHURİYETİ ANAYASASININ BAZI MADDELERİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN
Kanun No. 5678
Kabul Tarihi: 31/5/2007

MADDE 1- 7/11/1982 tarihli ve 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 77 nci maddesinin birinci fıkrasında geçen "beş" ibaresi "dört" olarak değiştirilmiştir.

(Genel seçim döneminin 5 yıldan 4 yıla indirilmesi)

MADDE 2- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasında geçen "seçim tutanaklarını" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Cumhurbaşkanlığı seçimi tutanaklarını" ibaresi; son fıkrasında geçen "halkoyuna sunulması" ibaresinden sonra gelmek üzere ",Cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi" ibaresi eklenmiştir.

(Cumhurbaşkanı'nın halk tarafından seçilmesi)

MADDE 3- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 96 ncı maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“Türkiye Büyük Millet Meclisi, yapacağı seçimler dahil bütün işlerinde üye tamsayısının en az üçte biri ile toplanır. Türkiye Büyük Millet Meclisi, Anayasada başkaca bir hüküm yoksa toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile karar verir; ancak karar yeter sayısı hiçbir şekilde üye tamsayısının dörtte birinin bir fazlasından az olamaz.”

(TBMM'deki tüm toplantılarda 184 toplantı yeter sayısı aranması)

MADDE 4- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 101 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“MADDE 101- Cumhurbaşkanı, kırk yaşını doldurmuş ve yüksek öğrenim yapmış Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri veya bu niteliklere ve milletvekili seçilme yeterliğine sahip Türk vatandaşları arasından, halk tarafından seçilir.
Cumhurbaşkanının görev süresi beş yıldır. Bir kimse en fazla iki defa Cumhurbaşkanı seçilebilir.
Cumhurbaşkanlığına Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeleri içinden veya Meclis dışından aday gösterilebilmesi yirmi milletvekilinin yazılı teklifi ile mümkündür. Ayrıca, en son yapılan milletvekili genel seçimlerinde geçerli oylar toplamı birlikte hesaplandığında yüzde onu geçen siyasi partiler ortak aday gösterebilir.
Cumhurbaşkanı seçilenin, varsa partisi ile ilişiği kesilir ve Türkiye Büyük Millet Meclisi üyeliği sona erer.”

(Cumhurbaşkanı'nın görev süresinin 5 yıla indirilmesi ve iki defa seçilebilmesi, 20 milletvekilinin yazılı teklifiyle veya oylarının toplamı yüzde 10'u geçen siyasi partilerin ortak aday gösterebilmesi)

MADDE 5- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 102 nci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“MADDE 102- Cumhurbaşkanı seçimi, Cumhurbaşkanının görev süresinin dolmasından önceki altmış gün içinde; makamın herhangi bir sebeple boşalması halinde ise boşalmayı takip eden altmış gün içinde tamamlanır.
Genel oyla yapılacak seçimde, geçerli oyların salt çoğunluğunu alan aday Cumhurbaşkanı seçilmiş olur. İlk oylamada bu çoğunluk sağlanamazsa, bu oylamayı izleyen ikinci pazar günü ikinci oylama yapılır. Bu oylamaya, ilk oylamada en çok oy almış bulunan iki aday katılır ve geçerli oyların çoğunluğunu alan aday Cumhurbaşkanı seçilmiş olur.
İkinci oylamaya katılmaya hak kazanan adaylardan birinin ölümü veya seçilme yeterliğini kaybetmesi halinde; ikinci oylama, boşalan adaylığın birinci oylamadaki sıraya göre ikame edilmesi suretiyle yapılır. İkinci oylamaya tek adayın kalması halinde, bu oylama referandum şeklinde yapılır. Aday, geçerli oyların çoğunluğunu aldığı takdirde Cumhurbaşkanı seçilmiş olur.
Cumhurbaşkanı göreve başlayıncaya kadar görev süresi dolan Cumhurbaşkanının görevi devam eder.
Cumhurbaşkanlığı seçimine ilişkin usûl ve esaslar kanunla düzenlenir.”

(Cumhurbaşkanı seçim takviminin, görev süresi dolmasından 60 gün önce başlaması. Makamın boşalması halinde yine 60 gün içinde seçimin tamamlanması, Geçerli oyların yüzde 50'den bir fazlasını alan adayın ilk turda Cumhurbaşkanı seçilmesi, İlk turda çoğunluk sağlanamazsa, ikinci turda en çok oy alan iki adayın yarışması, Yeni Cumhurbaşkanı göreve başlayıncaya kadar, süresi dolan Cumhurbaşkanı'nın görevini sürdürmesi)

MADDE 6- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasına aşağıdaki geçici maddeler eklenmiştir.
“GEÇİCİ MADDE 18- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 67 nci maddesinin son fıkrası, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin yapılabilmesi için; çıkarılması gereken kanun hükümleri ile seçim kanunlarında yapılacak değişiklikler bakımından dikkate alınmaz.
GEÇİCİ MADDE 19- Onbirinci Cumhurbaşkanı seçiminin ilk tur oylaması, bu Kanunun Resmi Gazetede yayımını takip eden kırkıncı günden sonraki ilk Pazar günü, ikinci tur oylaması ise ilk tur oylamayı takip eden ikinci Pazar günü yapılır.
Anayasanın 101 inci maddesi uyarınca gösterilen adaylar, yazılı muvafakatları ve Anayasanın değişik 101 inci maddesindeki şartları ihtiva eden ve diğer ilgili belgelerle birlikte ilk tur oylama tarihinden otuz gün önce Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına başvururlar. Adayların başvurularında eksik bilgi ve belgelerin tespit edilmesi halinde Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı tarafından, eksikliklerin giderilmesi için üç günlük kesin süre verilir. Bu süre içinde eksikliklerin giderilmemesi halinde adaylar, kendiliğinden adaylıktan çekilmiş sayılırlar.
Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığınca, Anayasanın 101 inci maddesinde belirtilen nitelikleri taşıdıkları anlaşılan adaylara ilişkin kesin liste iki gün içinde ilan edilir ve Yüksek Seçim Kurulu Başkanlığına bildirilir.
Cumhurbaşkanı adayı gösterilen kamu görevlisi, aday gösterildiği tarihten itibaren görevinden ayrılmış sayılır. Görevinden ayrılan kamu görevlisinin Cumhurbaşkanı seçilememesi halinde görevine geri dönmesi konusunda ilgili kanun hükümleri uygulanır.
Birinci tur seçim sonuçlarının kesinleşmesinden ikinci tur oylamanın sonuçlanmasına kadar, ikinci oylamaya katılmaya hak kazanan adaylardan birinin ölümü veya seçilme yeterliğini kaybetmesi halinde; ikinci oylama, boşalan adaylığın birinci oylamadaki oy sıralaması esas alınarak sıradaki adayla doldurulması suretiyle yapılır. İkinci oylamaya tek adayın kalması halinde, bu oylama referandum şeklinde yapılır. Aday, geçerli oyların çoğunluğunu aldığı takdirde Cumhurbaşkanı seçilmiş olur.
Cumhurbaşkanının seçilmesine ilişkin usûl ve esasların kanunla düzenlenmesine kadar, 10/6/1983 tarihli ve 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 26/4/1961 tarihli ve 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 22/4/1983 tarihli ve 2820 sayılı Siyasî Partiler Kanunu, 23/5/1987 tarihli ve 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun ile diğer kanunların bu maddeye aykırı olmayan hükümleri uygulanır.”

MADDE 7- Bu Kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer ve halkoyuna sunulması halinde tümüyle oylanır.

Futbol Milli Takımı Ana Sponsoru

2007-10-18T09:18:00.000+02:00

Bu hafta 2 maç üstüste olduğundan televizyonda bol bol sponsor reklamlarını izledik. Televizyona reklam veremeyenler de gazetede ya da saha kenarındaki panolarda, formaların üstünde yerlerini almışlardı. Hem de birbiri ardına aynı şekilde, aynı temayı işleyen reklamlar... Merak ettim de nasıl oluyor 1'den fazla ana sponsor olabiliyor Eskiden uyduruk kayrıdık sponsorluklar çıkardı, paket taşıma sponsoru, yemek sponsoru, kağıt peçete sponsoru, top toplama çantası sponsoru vs.. Artık bunlar tükendi de hepsine ana sponsor mu demeye başladık? Ülker olsun, Efes Pilsen olsun, Turkcell olsun, Mercedes olsun... Bu anaların daha bir anası yok mu acaba??

Sözün Bittiği Yer

2007-10-06T14:31:00.001+02:00

Pegasus Otoparkına Ulaşmak

2007-09-24T07:13:00.001+02:00

Daha önceki yazılarımdan birinde Pegasus'un Sabiha Gökçen Havalimanı'ndaki otopark hizmetinden söz etmiştim. İster tek yön ister gidiş-geliş biletiniz olsun fark etmiyor, sadece 1’i için ücretsiz biletiniz olabiliyordu. Fiyat indirimi de olduğundan gidiş-dönüş biletini beraber almanın hiçbir anlamı yoktu. Ancak benim merak ettiğimiz bir soru daha vardı; dönüş biletini Pegasus’tan almazsam uçaktan indikten sonra o uzak otoparkına nasıl ulaşacaktım?

Bu haftasonu Mersin ziyaretimde bu sorunun da cevabını öğrenme fırsatım oldu. Adana’ya gidişi Pegasus ile yapıp dönüşte THY’nı kullandım. Pegasus’un Pazar günü son seferi 18.00 civarında havalimanına inerken THY’nın 00.00’da Sabiha Gökçen’e gelen uçağındaydım. Terminalden çıktıktan sonra pek doğal olarak ortalıkta Pegasus aracı görünmüyordu. Güvenlik görevlilerine otoparka nasıl ulaşabilirim derken onlar Pegasus’u telsizle haberdar ettiler.

Derken üzerinde kanatlı at simgeli Pegasus servisi belirdi. Ben dahil birkaç yolcuyu alıp otoparka taşıdı. Arabaya çalıştırıp havalimanından çıkmam derken 00.20 gibi olmuştu. Amma velakin inen uçakları olmasa dahi servis hizmeti vermeleri güzeldi.

İki Tekerlekliler Saygı İstiyor mu?

2007-09-17T22:04:00.001+02:00

Trafikte hemen hergün mutlaka iki tekerlekli araç kullanana rastlıyoruz. Kimi zaman bir motorsikletli kimi zamansa sadece bir bisikletli oluyor. Acaba bu arkadaşlara trafikte yeteri kadar saygı gösteriyor muyuz, ya da onlar saygı görmek istiyor mu?

İster motorsiklet olsun ister bisikletli, her ikisinde de kullananlar kendileri sanki trafikte yan bir unsur olarak görüyorlarmış gibi geliyor. 4 tekerlekliler yolların ilk hakimi, 2 tekerlekli kullananlar yolun kiracısı sanki. Yolun sadece ufacık bir kısmını kullanrak kıyıdan köşeden bir yerlere varmayı hedefliyorlar. Sıkışık trafik olsun aralarda sıyrılayım, kırmızı yansın öne geçeyim, girilmez yol olsun ben gireyim... Böyle düşünenlere saygı göstermek gerekmiyor, hele bu filmdeki gibi gidenlere hiç gerekmiyor.

Nói Albínói

2007-09-11T09:13:00.000+02:00

Pazartesi gecesi CNBC-E'nin Dünya Sineması kuşağında izlediğim film 2003 İzlanda yapımı Noi Albino'ydu. Yönetmen Dagur Kári.

Konusu İzlanda'da küçük bir kasabada yaşayan Noi isimli bir gencin kısır yaşam döngüsünde yaşadıkları, bu döngüden kurtulma isteğinin doğuşu ve bunu denemesi şeklinde. Pek akıcı bir film olmasa da herkesin içinde oluşan kaçıp gitme düşüncesi güzel bir biçimde anlatılmış.

90'ların Akla Zarar Şarkıları (Part 1)

2007-09-07T07:46:00.003+02:00

Şarkıların bir kısmını hatırlayamıyorum bile... :)

90'ların Akla Zarar Şarkıları (Part 2)

2007-09-07T07:46:00.001+02:00

Kutup Ayısı Avı

2007-08-29T09:02:00.000+03:00

Kutup ayılarını derileri için avlarlarmış. Ama bu iş kolay olmazmış.

Derilerinin altındaki ortalama 10cm'lik yağ tabakası ayıların buzlu sularda donmasını engellediği gibi hem de onları bir zırh gibi korurmuş. Küçük ateşli silahlarla ayılarda öldürücü yaralar açmak mümkün olmaz, büyük silahlar da derileri paramparça edip kullanılmaz hale sokarmış. Kutup ayısını avlamak için alnındaki özel bir noktaya yakından ve tek el ateş edilmeliymiş…

Kutup ayılarının koklama ve işitme duyuları da güçlü olduğundan iki metre yükseklikteki karın altındaki fok balığının kokusunu veya 30km uzaktaki yaralı hayvanın kan kokusunu hissedebilirlermiş. Bununla birlikte en ufak bir çıtırtıyı bile duyabildiklerinden kimseyi yanlarına yaklaştırmazlarmış…

Avcılar kutup ayılarını avlamak için ilginç bir teknik kullanırlarmış…

Bir baltanın ağzı iyice, ama iyice keskinleştirilirmiş. Sonra bu balta bir yere sabitlenir, üzerine sapını ve demirini tamamen kaplayacak şekilde fok balığı kanı sıvanırmış. Avcılar sonra da olay yerinden uzaklaşırlarmış.

Kan kokusunu alan kutup ayısı baltayı kolayca bulur ve yalamaya başlarmış. Yalarken farkında olmadan dilini baltanın keskin ağzına da sürtermiş. Hafif hafif kesilen dilden sızan kanlarla balta, yalaması daha da keyifli hale gelirmiş. Zavallı ayı, yaladıkça kanayan, kanadıkça yalayan diliyle bir sure sonra iyice kendinden geçermiş. Hem zevklenirmiş, hem bitkinleşirmiş.

Avcılar ise sürekli ayıyı gözlerlermiş. Kan kaybından iyice halsiz düşüp bayılmasını beklerler, bayılınca ayının yanına gidip elindeki silahları alnına dayarlarmış. Tek el ateşle ayıyı öldürürler, böylece deriye zarar vermeden avlama işlemini tamamlarlarmış.

Elizabethtown

2007-08-22T22:47:00.000+03:00

Bu filmi yeniden izlemek istiyorum..
Bir nevi hesaplaşma filmi, bence izleyen herkes kendince bir şeyler bulabilir. İkinci plana attığımız şeyler ve ikinci planda olduğumuz durumlar, önceliklerimiz ve sıradanlaştırdıklarımız...

Lil' Maaz - Kebab Ye (Mange du Kebab Turc version)

2007-08-11T00:56:00.001+03:00

Bir gün yolda giderkene
Yolda gördüm bir kene
Kene bakti bane
Ve başladı konuşmayeeee

Jessica'yı nasıl ararım?

2007-08-09T15:31:00.000+03:00

Müthiş bir yazı dizisi pek yakında...

Ev telefonundan arkadaşını aramak isteyen bir gencin hazin öyküsü... Milletler arası görüşmeye açılmayı bekleyen bir hat, ilgili bir çağrı merkezi çalışanı, telekom müdürlüğü ve pek tabii ki ıslak imzalı, fotoğraflı bir başvuru belgesi... Hepsi bu yazı dizisinde yakında sizlerle...

Heyecan, korku, öfke, telaş, kızgınlık... Tüm bunları yazı dizisini okurken yaşayacağınıza emin olabilirsiniz...

Pazartesiden itibaren tepetaklak olmak için tepetaklak...

Gökçek ekolüyle sorunlara kolay ve kesin çözümler

2007-08-03T16:29:00.000+03:00

Linki versem yeter sanırım. Çok yaratıcı şeyler çıkmış.... :)

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=gokcek+ekoluyle+sorunlara+kolay+ve+kesin+cozumler

Gerçek Transformers

2007-07-27T10:14:00.001+03:00

Geçenlerde filmini izledim. Adamlar uğraşmış, didinmiş, güzel güzel animasyonlarla filmi çekmiş ama bana nedense çizgi filmin verdiği zevki bir türlü vermedi. Sonradan düşündümde acaba heyacan yaratan şeylerden birisi şu girişteki müzik olabilir mi?

The Transformers,
More than meets the eye
Autobots wage their battle to destroy the evil forces of the deceptions
The Transformers
Robots in disguise
The Transformers
More than meets the eye
The Transformers

Sabiha Gökçen'den Pegasus

2007-07-25T08:07:00.000+03:00

Geçen haftaPegasus havayolları ile Mersin'e gitmiştim. İlk defa Sabiha Gökçen havaalanını kullandım ve Pegasus ile uçmuş oldum. Bir kaç gözlemim oldu ki bundan sonra başka Pegasus ile uçacaklar varsa onlara da bir fikir vereyim isterim.

Öncelikle Pegasus ne kadar 25YTL'den başlayan fiyatlarla derse desin, bence bunun doğru olmadığına inanmak lazım. Adana uçağında ucuz bilet için istediğiniz kadar önce araştırmaya başlayın öyle bir fiyat göremeyeceksiniz. Benim en ucuz görebildiğim hafta için ters saatte 63YTL idi. Bir de yazdıkları fiyatların üstüne yakıt harcı, havaalanı vergisi, vs. ekleme muhabbetleri var ki bileti ödeme aşamasına gelene kadar tam olarak ne ödeyeceğinizi öğrenemiyorsunuz. Hem de bu ek ücretler her nasıl oluyorsa havayolundan havayoluna değiştiği için THY 10YTL fark ekliyor öyleyse Pegasus da 10YTL ekleyecektir gibi varsayımla da yaklaşmak mümkün değil.

Diyelim tarih ve fiyat değişkenlerine göre biletinizi belirleyip satın aldınız. Pegasus'un internet sitesinden duyurduğu gibi Sabiha Gökçen havalimanında ücretsiz otoparktan yararlanmak istiyorsunuz. Peki ama bu otopark nerede önce onu bulmanız gerekiyor. Çünkü bu ücretsiz otopark imkanından yararlanabilmek için normal otoparka değil, Pegasus'un otoparkına parketmeniz gerekiyor. Terminallerden biraz uzakta bulunan bu otoparka aracınızı parkettikten sonra servisler ile terminale gidebiliyorsunuz. Servisler 5'er dk aralıklarla çalıştığından otoparktan terminale ulaşım pek problem olmuyor. Ancak tavsiyem havaalanına biraz erken gidin ki otoparkta yer bulun. Çok büyük bir alan olmadığından sanırım haftasonu uçuşlarında yer kalmama durumu oluyor.

Terminale geldiğinizde uçak için check-in yaptırırken otoparktan aldığınız giriş kartını da onaylatmanız gerekiyor. Otoparka girişten itibaren 72 saat için park ücretsiz, ondan sonraki saatlerde ücretlendirilmeye başlanıyor. Geliş gidiş bilet almanız da bir şey farkettirmiyor, 72 saatten öteye ücret ödemeye başlıyorsunuz. Geliş gidiş bilet alan ile tek yön bilet alan arasında bir fark olması gerektiğini düşünüyorum ama Pegasus benimle aynı fikirde değil. Madem her 2 uçuşta da Pegasus'u kullanıyorum, otopark ücretini uçuş başına 72 saat olarak ayarlasalar keşke.

Peki aracınız parkedip terminale ulaştınız. Biraz da terminalden bahsedeyim. Sabiha Gökçen havalimanı şöyle rahat böyle kullanışlı, böyle ferah dediklerine bakmayın. 2 salon, 5 tane banktan öte hiç bir şey yok. Otobüs terminali ile tek farkı sadece uçakların yanaşıyor olması sanırsam. İyi ama ne bekliyordun ki diye soracak olursanız, uçak rötar yaptığında olan durumu aktarayım. Cuma akşamı 22.40'ta bineceğimiz uçak kalkışa 1 saat varken 1 saat ertelendiği bilgisi verildi. Diğer yolcular gibi ben de beklemeye başladım. sanırım 150 ila 200 kişi arasında bir kalabalık olduk. Aynı saatlerde THY'nın Ankara ve Pegasus'un İzmir uçağı da olduğundan terminali bir anda büyük bir kalabalık doldurdu. Diğer uçaklar için de kapı açılmadığından check-inden sonra bekleme alanından bu kalabalık dikilmeye başladı. Dikilmeye başladı diyorum çünkü polis kontrolünden geçip uçağa binmeden önceki salona kimseyi almadılar ve check-in sonrası olan bekleme yerinde de ancak 50kişilik oturma yeri olduğundan insanlar ayakta durmak zorunda kaldı. Çocukların koşuşturması, bebeklerin ağlamasını siz hayal edebiliyorsunuzdur heralde. Peki bu işten kim kazançlı çıkmış olabilir, bekleme yerindeki ufak kafetarya'nın bir satış patlaması yaşaması mümkün müdür sizce de?

Yaklaşık 1 saat daha geçtikten sonra diğer uçak yolcuları kontrollerden geçip uçaklarına bindiler ve yola çıktılar. Benim gibi bir 150 kişi daha Adana uçağını beklemeye devam ettik. Derken bizim uçağın yarım saat daha ertelendiği bilgisi verildi. Her nasıl oluyor anlamadım ama bu erteleme hep son dakikaya kalıyordu. Bir ara içecek ikram edileceği söylendi ama tabii biz polis kontrolünden geçip uçağa bineceğimiz salonda olduğumuzdan ve kafeterya diğer salonda kaldığından gidip de almak mümkün olmadı. Bir de yerimizden kalktığımızda oturmak için bekleyenleri görünce o anda kalkmamak kesinlikle daha iyi bir tercihti.

Ve biz 00.00 gibi uçağa alındık ve 00.30 gibi havalandık. Artık Pegasus çalışanları da sıkılmış olacaklar ki son yarım saatlik ertelemeden sonra bir bilgilendirme yapmadılar.

Uçak havalandıktan sonra yolcular sıkılmasın diye yapılan servis başladı. (Bir ara TV'de THY hosteslerinden birisi bu servislerin amacını böyle açıklamıştı. Azıcık içecek azıcık yiyecek kime yarar. ) Ama servis'in garipliği ikram edilen ürünlerin parayla sunulmasıydı. O sıralarda uyukladığım için bir şey almadım ama daha sonra şikayetvar.com'dan incelediğimde küçük su için 2YTL isteniyormuş, gerisini siz düşünün.

Ee pek tabii ki en ucuz havayolu olabilmek için birşeylerden kısmak gerekiyor, bunu da bence reklamlarında azıcık değinseler fena olmaz. Aynı uygulamayı Ikea da yapıyor belki ama bunu hizmeti alırken değil almadan önce öğrenebiliyorsunuz.

Uçak sonunda saat sabah 2'ye yaklaşırken Adana'ya indi. Adana-Mersin servisleri ile Mersin'e gidecektim. Servise bindim ve son şok dalgası. Servise uzun zaman önce ücret konulmuş. (Belki hep ücretliydi ama ilk defa bindiğim için kağıda yazdıkları "servisimiz 01.04.2007'den itibaren 5YTL ile ücretlendirilmektedir." ibaresine uyarak bunu söyleyebiliyorum.) Ücretli olması garip gelmedi ama bunu hiç olmazsa internet sitelerinde belirtmiş olsalardı yediğim kazığın boyutunu önceden bilmemi sağlayabilirlerdi.

Artık saat 3 olmuştu ki Mersin'e sağsalim varabildik. Kısa bir tatilden sonra aynı yolun tersi şeklinde İstanbul'a döndüm, tabii biraz daha az gecikme ile. Peki bundan sonra internet sitesinde uçaklarının zamanında kalkış oranını yayınlayan tek havayolu olan(?!) Pegasus'u tercih edecek miyim? Umarım böyle bir tercih yapmak zorunda kalmam.

Unutmadan bir de not, şikayetvar.com'da Pegasus için çok sayıda yazı yazılmış ama sanırım burayı takip etmiyorlar ya da edemiyorlar çünkü hiçbirisine henüz cevap dönülmemiş.

Akıl

2007-07-02T18:09:00.001+03:00

Bir akıl hastanesini ziyareti sırasında adamın biri sorar:

- Bir insanın akıl hastanesine yatıp yatmayacağını nasıl belirliyorsunuz?

Doktor;
- Bir küveti su ile dolduruyoruz. Sonra hastaya üç şey veriyoruz. Bir kaşık, bir fincan ve bir kova. Sonra da kişiye küveti nasıl boşaltmayı tercih ettiğini soruyoruz. Siz ne yapardınız?

Adam;
- Ooo! Anladım. Normal bir insan kovayı tercih eder. Çünkü kova, kaşık ve fincandan büyük.

Hayır, der doktor. Normal bir insan küvetin tıpasını çeker. Sadece bize sunulanlar dışında çözüm bulmaktır akıl...

Gürültüye Alternatif Çözüm

2007-07-01T15:55:00.000+03:00

Yaşlı bir adam emekliye ayrılır ve kendine bir lisenin yanında küçük bir ev alır. Emekliliğinin ilk bir kaç haftasını huzur içinde geçirir ama sonra ders yılı başlar.

Okulların açıldığı ilk gün, dersten çıkan öğrenciler yollarının üzerindeki her çöp bidonunu tekmelerler, bağırıp çağırarak. Bu çekilmez gürültü günler sürer ve yaşlı adam bir önlem almaya karar verir.

Ertesi gün çocuklar gürültüyle evine doğru yaklaşırken, kapısının önüne çıkar, onları durdurur ve "Çok tatlı çocuklarsınız, çok da eğleniyorsunuz. Bu neşenizi sürdürmenizi istiyorum sizden. Ben de sizlerin yaşındayken aynı şekilde gürültüler çıkarmaktan hoşlanırdım, bana gençliğimi hatırlatıyorsunuz. Eğer her gün buradan geçer ve gürültü yaparsanız size her gün 1 lira vereceğim" der.

Bu teklif çocukların çok hoşuna gider ve gürültüyü sürdürürler. Birkaç gün sonra yaşlı adam yine çocukların önüne çıkar ve onlara şöyle der, "Çocuklar enflasyon beni de etkilemeye başladı, bundan böyle size sadece 50 kuruş verebilirim."

Çocuklar pek hoşlanmazlar ama yine devam ederler gürültüye. Aradan bir kaç gün daha geçer ve yaşlı adam yine karşılar onları.

"Bakın" der, "Henüz maaşımı alamadım bu yüzden size günde ancak 25 kuruş verebilirim, tamam mı?"

"Olanaksız bayım" der içlerinden biri, "Günde 25 kuruş için bu işi yapacağımızı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Biz işi bırakıyoruz."

Büyük İnsanlar Kuralı

2007-06-30T16:23:00.000+03:00

Büyük hayranlık ve saygı duyduğunuz insanların derin düşüncelere daldığını gördüğünüzde, büyük olasılıkla öğle yemeğinde ne yiyeceklerini düşünüyorlardır.

Bonus Trink Saat

2007-06-29T11:21:00.001+03:00

Ürün güzel, şarkı güzel, reklam da güzel... Daha ne olsun :)

Büyük Şirketler...

2007-06-28T11:10:00.000+03:00

Ev Telefonunu ve ADSL Nakletmek

2007-06-14T08:33:00.000+03:00

Diyelim ki taşındınız ve eski evinizde kullandığınız telefon hattınızı yeni evinize naklettirmek istediniz. İşe nereden başlayacaksınız, nereye başvuracaksınız? Aklınıza gelen bu ilk soruları tabii ki de Türk Telekom müşteri hizmetlerine sorabilirsiniz. Alo, merhaba, ben taşındım, telefonumu nasıl nakletttiririm?

Müşteri hizmetlerindeki yetkili size eski evinizdeki telefon hattınızın bağlı bulunduğu telekom müdürlüğüne giderek başvurmanızı söyler. Siz dersiniz ki imkanı yok, birincisi müdürlük nerede bilmiyorum, ikincisi çalışıyorum ve işyerinden bunun için izin almamın imkanı yok, üçüncüsü siz telekom şirketi değil misiniz ki bu işi telefon üzerinden yaptırmıyorsunuz... En azından faks göndereyim dilekçemi öyle halledin.

Bu işin telekom müdürlüğüne gitmeden hallolmayacağı üzerinde uzlaşmaya vardıktan sonra yollara düşüp telekom müdürlüğüne varırsınız.

Merhaba, ben telefonumu ve adsl bağlantımı nakletmeye geldim diyerek olaya girersiniz. Telekom müdürlüğünde çalışan memur size, eeee hayırlı olsun. Yeni eviniz bizim şebekeye mi bağlı diye sorar. Hayır dersiniz. Benim eski evim buradaydı... Olmaz o zaman der telekom memuru, yeni evinizin bağlı olduğu müdürlüğe gideceksiniz. Biz bilemeyiz ki buradan onların size vereceği numarayı...

Ne yapsanız da olmaz derler.... Bir şekilde yeni müdürlüğe gitmeden halletme yoluna gitmek ister ve telefon hattınızı nakil etmek yerine eski telefonunuzu kapatmak ve yeni başvuru yapmak üzerine anlaşırsınız. Yeni başvuruyu ne de olsa 444 1 444 ile yapmak mümkündür(!). Müşteri hizmetlerinden alacağınız yeni numara ile de adsl hattınızı bu yeni numaranıza taşıtabilirsiniz.

Adsl bağlantınızı da bu yeni numaranız üzerine alacak şekilde işe başlarsınız. Telefondaki müşteri hizmetleri yetkilisi sizden bütün bilgileri aldıktan sonra numaranızı bağlamak üzere evinize 3 gün içinde yetkililer gelecektir der. Yeni numaranızı da onlardan öğreneceksiniz diyerek olaya son noktayı koyar.

Peki adls taşıtmak için bana numara lazım, numarayı şimdi söyleyin deseniz de hiç bir sonuç alamazsınız. Ama olaya bu sefer de telekom müdürlüğünde çalışan memur devreye girer ve müşteri hizmetleri yetkilisi ile telefonda tartışmaya başlar. Sonuç sıfıra sıfır elde var bir yeni telefon hattı başvurusu şekline döner...

Herneyse derken telekom müdürlüğündeki amir bu sefer yeni müdürlüğü arayıp numarayı ister.. 5 dakika geçmeden başvuru sırasında verdiğiniz cep numaranız aranarak yeni numaranızı alırsınız.

Adsl hattınızı yeni numaranızıa bağlamak üzere sizden dilekçe alırlar ama anlaşılmadık bir şekilde de ayın başından bugüne kadar geçen süre içinde sizden kullanım ücretini alırlar. Durum anlaşılır ki aslında adsl hattınız da iptal edilmiş, yeni telefonunuza da yeni adsl bağlanmıştır. Ancak bu yeni adsl için sizden bağlantı parası almayacaklardır.

Ay sonunda her ne kadar yeni evinizin adresini on sekiz bir yanda yazmış olsanız da telefon ve adsl faturalarınız eski evinize yollanacaktır. Eski komşularınızın size haber vermesiyle faturalardan haberdar olacaksınız.

Faturalarınızı yatırmak üzere yine bir telekom bayiinde görüşmek üzere Türk Telekom topraklarından ayrılırsınız.

Kampanyadaki Değişim

2007-06-04T11:46:00.000+03:00

Geçen radyoda duydum müthiş(!) kampanyadaki değişimi. Kamyon için sadece 49lt yeterli olacakmış. Benzinciye gittiğimde de değişmiş afişi asmışlar.

Bakalım internet sitesini ne zaman değiştirecekler...

Seçimler için istediklerim

2007-05-29T16:41:00.000+03:00

1) Milletvekillerini seçerken partiye oy vermek yerine, istediğim adayın seçilebilmesi için oy vereyim. Parti yöneticilerinin hazırladığı liste içerisinden istediğim herhangi bir adayı meclise gönderebilmeliyim.

2) Bütün partilerin adaylarının geçmişte neler yaptıklarını, gelecek için ne vaadettiklerini görebileceğim, bilgi edinebileceğim internet siteleri veya gazeteler hazırlansın.

3) Vekillerin sadece mecliste milletvekilliğinden dolayı dile getirdikleri görüşleri için dokunulmazlık olsun, adi suçlar için bu dokunulmazlık kullanılamasın.

4) Seçilen vekiller bütün meclisin yeniden feshine gerek kalmadan değiştirilebilsin. Örneğin yıllık olarak vekiller seçmenlerinin önüne çıksın ve hesap versin, beğenilmeyen vekil meclisten çekilerek yerine yenisi gönderilsin.

5) Vefat eden ya da milletvekilliğinden istifa eden vekillerin yerine yenileri hemen zaman kaybetmeden seçilsin ki o seçmenlerin de mecliste temsilcisi bulunabilsin.

Şimdilik 5 madde yazdım ancak devamı geldikçe ekleyeceğim.

Kampanya dediğin böyle olur

2007-05-10T11:14:00.000+03:00

BP'nin son dönemde başlattığı müthiş(!) kampanyaya dikkat çekmek istiyorum. Önce internet sitelerinde kampanya ile ilgili verdikleri bilgiyi yazayım.

-------------

Şimdi BP'de hem kocaman hem de koskocaman kamyonlar var!

199* litre akaryakıt alan herkese 1:43 küçük kamyon 5 YTL'ye
299* litre akaryakıt alan herkese 1:23 büyük kamyon 9 YTL'ye hediye!

Kampanya koşulları
Bu kampanya 18 Haziran saat 23:59’a kadar kampanyaya katılan BP istasyonlarında, sadece PEŞİN ve KREDİ KARTLI akaryakıt alımları için geçerlidir. BP TAŞITMATİK müşterileri kampanyaya katılamaz. Kampanyada, AYNI BP İSTASYONUNDAN aldığınız kuponların toplamı akaryakıt ürünleri için 199 Litre veya BP Auto LPG için 399 Litre’ye ulaştığında sadece 5 YTL (KDV dahil) katılım payı ödeyerek 1 adet 1:43 ölçekte KÜÇÜK KAMYON, 299 Litre veya BP Auto LPG için 599 Litre’ye ulaştığında sadece 9 YTL (KDV dahil) katılım payı ödeyerek 1 adet 1:32 ölçekte BÜYÜK KAMYON almaya hak kazanırsınız. Kamyon’larınızı 18 Haziran 2007 tarihine kadar KUPONLARI ALDIĞINIZ BP İSTASYONUNA ibraz ederek alabilirsiniz. Farklı BP istasyonlarından alınan kuponlar BİRLEŞTİRİLEMEZ. Arkası kaşeli ve imzalı olmayan kuponlar GEÇERSİZDİR.

Kampanya stoklarla sınırlıdır ve katılanlar yukarıdaki şartları kabul etmiş sayılır.

--------------

Sağolsunlar varolsunlar ki her seferinde aynı istasyona gidip 199 litre benzin aldıktan sonra 5YTL'ye kamyon kazanmaya hak kazandırıyorlar.

Kabaca bir hesap yapsak; litresi 3ytl olan benzinden 200 litre aldıktan sonra 600YTL ödemiş olacağız. Bunun karşılığında sadece 5YTL ödeyerek müthiş(!) BP kamyonunu kazanıyoruz.

Tarih konusuna değinmeye gerek var mı bilmiyorum ama kampanyanın başlangıcından 18 Haziran'a kadar 1.5 ay süre olsa demek ki her hafta 33 litre benzin almak gerekecek.

Arabadan inmeyip hemen litre litre benzinimizi alalım ama sakın yoldaki herhangi bir BP'de durmayalım, hep aynı istasyona gidelim.

Müşteriyi ne de güzel bağladılar...

isteme

2007-05-07T11:28:00.000+03:00

1 Mayıs İşçinin Emekçinin Bayramı

2007-05-01T09:38:00.001+03:00

1 Mayıs 1886'da Amerika işçiler günlük 8 saatlik çalışma talebiyle iş bırakma eylemi yapmışlar. O tarihten sonra 1 Mayıs dünyada İşçi Bayramı olarak kutlanmaya başlanmış.

Bugün İstanbul'da 1 Mayıs'ı Taksim meydanında kutlamak isteyen işçi konfederasyonlarına karşılık valiliğin izin vermemesi nedeniyle ulaşımda aksamalar oluyor. Umarım herhangi bir olay çıkmadan kutlamalar yapılabilir.

Gazeteler ne yazar?

2007-04-30T08:16:00.000+03:00

"29 Nisan Cumhuriyet Buluşması" bugünkü gazetelerde acaba "Fenerbahçe-Denizlispor" maçı kadar yer bulabilecek mi?

29 Nisan Buluşması

2007-04-29T18:59:00.000+03:00

1.30 gibi Mecidiyeköy'de metrodan çıkıp yürüyerek meydana gitmeye çalıştık. Kalabalıktan pek de ilerleyebildiğimiz söylenemez ancak ne olursa olsun meydanda ya da değil oradaki herkeste aynı coşku vardı.

Görebildiğim ilginç bir pankart bir kağıda çizilmiş ampul resmi ve altındaki yazı:
Lüzumsuzsa Söndürünüz!...

Duyduğum bir kaç slogan;
- Türkiye laiktir, laik kalacak
- Türkiye ayıldı, imam bayıldı
- İşte Tandoğan,
İşte Çağlayan,
Ananı da al git Erdoğan
- Tayyip baksana, Kaç kişiyiz saysana

Sözlükte de bir kısmını toparlamışlar.
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=29+nisan+2007+cumhuriyet+mitingi+sloganlari

Moto GP

2007-04-20T09:31:00.000+02:00

Bu haftasonu İstanbul'da yapılacak Moto GP'nin programı aşağıdaki gibi. Şu ana kadar pek duyurulamamış olsa da önemli ve bir o kadar da heyacanlı organizasyon. Ancak önümüzdeki seneden itibaren İstanbul ayağı destek bulunamadığı için yapılmayacakmış. O kadar uğraşıp yapılan yarış alanı da artık yılda 1-2 defa kullanılarak eskimeden çürür.

Impossible

2007-04-10T01:05:00.001+02:00

Bir kaç sene önce televizyonda sıkça klibi izliyorduk. Aklıma geldi ekleyeyim dedim. Edyta Gorniak

Yollar sizin oyun alanınız

2007-04-04T17:33:00.001+02:00

Ford'un reklamındaki slogan. Sanırım akşamları E-5'te slalom yapanlar ile caddedeki yarışçıları kastediyorlar.

İlginçlikler içinde ilginçlinkler

2007-04-03T13:36:00.000+02:00

Girişimin başarılı olmasını dilediğim reklamligine göz atmanızı tavsiye ederim.

bot

2007-03-31T15:36:00.001+02:00

17 Mart, Melen

Çözüm Listesi

2007-03-20T09:54:00.000+02:00

Bugün sabah işe gelirken bir pankart dikkatimi çekti. "Çözüm 53: Dolapdereyi artık sel basmayacak."

İstanbul Büyükşehir Belediyesi bundan bir süre önce yaptığı bütün işlere numara vermeye başlamıştı. Üstgeçitlerde, köprülerde, panolarda, vs. neresi varsa büyük harflerle "Çözüm 43: Şişli Hürriyet Cad. Kavşağı", "Çözüm 125: Maltepe Atık Su Arıtma Tesisi" ve bunlar gibi yüzlercesi yazılıyordu. Hatta çok iddialı olarak bir kısmı için bitiş tarihi bile verilmişti; "Çözüm 75: Maslak Üst Geçit, Nisan 2007".

Acaba bu işlerden kaçı tamamlandı, kaçı devam ediyor bunları soracak değilim. Asıl merak ettiğim bu işlere numara vermeyi nasıl başardılar. Verilen numaralar işler bittikten sonra kullanıma açıldı mı?

Belediye işlerini numaralandırma daire başkanlığı varsa bu işler için kaç memur çalışmıştır?
- Şefim, 41 numaralı çözümümüz tamamlandı, yeni kanalizasyon çözümüne 41 diyoruz uygun mudur?
- Olur mu öyle şey kardeşim. Bilmiyor musun kanalizasyon çözümlerimiz 100'lü numaralarla başlayacak dedik, kavşaklar 40'larla başlıyor.

:)

Sağlığına...

2007-03-13T22:26:00.000+02:00

Sağlık olsun

2007-03-13T22:10:00.000+02:00

14 Mart Tıp Bayramı, Türkiye'de Osmanlı'lar döneminde kutlanmaya başlanmış. İlk cerrahhanenin kurulmasının yıl dönemine denk geliyor.

http://tr.wikipedia.org/wiki/TÄ±p_BayramÄ±

Dünya'da ise Dünya Sağlık Günü, 7 Nisan'da kutlanıyor. İkinci Dünya Savaşından sonra Dünya Sağlık Örgütü tarafından belirlenmiş. Her sene belirli bir mesaj verilmeye çalışılıyormuş.

Key messages for World Health Day 2007:
1.Threats to health know no borders.

2.Invest in health, build a safer future.

3.Health leads to security; insecurity leads to poor health.

4.Preparedness and quick response improve international health security.

5.The World Health Organization is making the world more secure.

http://www.who.int/world-health-day/2007/en/

http://en.wikipedia.org/wiki/World_Health_Day

iki karar

2007-03-06T22:18:00.000+02:00

Yakın zamanda uygulayacağım iki kararım var. Birincisi iyi bir televizyon almak, ikincisi eskisi gibi futbol maçı izlemek.... Çalışmalara hemen başlayacağım. Plazma, LCD ya da klasik tüplü model araştırması önce ve sonrasında fiyat-kalite durumuna göre en uygunu seçmek. Bu konuda bütçe yaratmak ikinci bir adım olacak.

Şu anda televizyonda Liverpool-Barcelona maçı oynanıyor. Oyunun kalitesiyle, seyircilerin tepkisiyle, stadın güzelliği ile efsanaler arasına girecek bir karşılaşma olduğu şimdiden belli. Tek kötü yan spiker, ah Sabri ah!... :)

Boru Reklamı

2007-02-27T11:46:00.001+02:00

Boru reklamlarında oldukça çekişme var. " Tut şunun ucundan döşeyelim abi", "Everything passes inside" olsun, hep akılda kalan sloganlar. "Bu işte bizim borumuz öter" diyerek bakalım noktayı koyabilecekler mi? :)

komşular

2007-02-21T18:09:00.000+02:00

Komşuluk üzerine yazmadan önce bir karikatür...

istemediğini seçmek

2007-02-19T22:42:00.000+02:00

Oylarımızı en çok istediğimize verdiğimiz gibi istemediklerimiz için de kullanabilmeliyiz. Seçim sonucunda bir parti en çok kişi tarafından istenebileceği gibi, en çok kişi tarafından istenmeyen de çıkabilir. Bu durumda istememe oyuna karşılık isteme oyu silinerek partinin gerçek oyuna ulaşırız. Böylelikle de hem arada kalanların biraz daha önü açılmış olur hem de daha çok desteklenen bir parti seçilmiş olur.

yemezler

2007-02-14T17:43:00.000+02:00

Dinlenesi Kanallar

2007-01-31T20:09:00.000+02:00

Evde radyo dinlemek gibi bir alışkanlığım yoktur. Radyoyu bir yerden bir yere giderken arabada, dolmuşta, otobüste dinlerim. Genelde o anda ne çalıyorsa da değiştirmeyi tercih etmem, bulduğuma razı olurum.

Ancak radyo konusunda tahammül edemediğim şeyler yok da değil. Öyle ki bazen anlamsız yere çok uzun konuşan sunucular ve ne ürünü tanıtan ne güldüren ne de her hangi bir duygu uyandıran reklamlar bırak kanalı değiştirmeyi, radyoyu kapattırmayı bile düşündürürler. Bu yüzden değiştireceksem ne çaldığını ya da ne çalmayacağını bildiğim radyoları seçerim. Son keşfim ise Radyo1. Frekansı 105.7 ama son zamanlarda çalan ilanlarda 4 Şubat'tan itibaren değişeceği ve 105.6 olacağı söyleniyor.

Türkçe pop müzik ve türevleri çalınıyor. En hoşuma giden yanı sunucular çok kısa konuşuyor ve hiç reklam yok. Gerçi reklam çalmıyor olmasının nedeni henüz reklam alamıyor olmasından kaynaklanıyordur. Umarım bundan sonra da böyle devam eder. Çaldıkları müzikler çok eğlendirmese bile kafa dağıtmak için yeterli olduğunu düşünüyorum.

Daha önceleri dinlediğim 99.0'da yayın yapan KarmaTurk'tu, ama aldıkları reklamlarla önceliklerini kaybetmek zorunda kaldılar. Radyo1'in sonununun böyle olmayacağını umut etmekten başka da çarem yok.

keyifli program

2007-01-25T22:28:00.000+02:00

Televizyon diziler haricinde takip etmeye çalıştığım, daha doğrusu rastlayınca izlediğim birkaç programdan birisi "Biri Bana Anlatsın". Çeşitli konuları ele almaları ve konuyla alakalı veya alakasız bir çok konuk çağırmaları hoşuma gidiyor. Televizyon Makinası'nda olduğu gibi konukları çağırıp konuşturmadan da göndermiyorlar.. :)

Kadir Çöpdemir ve Beyaz, çok uyumlu şekilde programı idare ediyorlar. Karşılıklı espriler, konuyu hafif toparlayan, hafif dağıtan yorumlar, konukların anıları ve diğer şeyler. Hepsi programa ayrı bir renk katıyor....

kayıplar

2007-01-24T23:22:00.000+02:00

Ülke gündemi sürekli değişiyor. Bir konu tartışılıp bitmeden yeni birisi başlıyor ve böyle açık konular gün geçtikçe artmaya devam ediyor.

Şu sıralar Hrant Dink suikasti var gündemde... Bunun paralelinde bugün ölümünün 14. yılı olan Uğur Mumcu, 6 yıl önce öldürülen Gaffar Okkan ve bu sabah vefat eden İsmail Cem, akşam haberlerinde 3'er 5'er dakikalık bölümlerle geçiştirilmek zorunda kaldı...

pistten görüntüler

2007-01-23T17:04:00.000+02:00

Geçen gün gittiğimiz Levent'teki karting pisttinin resimlerini bilgisayara yükledim... Şöyle bir bakınca pırıl pırıl bir pist gibi görünüyor... Keşke resimlere oradaki havayı ya da daha doğrusu havasızlığı da ekleyebilsek... :)

Farklı

2007-01-22T09:02:00.000+02:00

Bu sabah işe gelirken hastaneye doğru giden bir ambulans gördüm. Aracın rengi, diğer gördüğüm ambulanslardan biraz daha farklıydı. Mavi çizgili, mavi yazılı bir araçtı. Neden bir standart yapmadılar ki acaba?

Her tarafı kıpkırmızı kamyonlardır itfaiye araçları. Sesiyle birlikte kırmızıyı da farkedince araçlar yolu açar, ya da en azından açmasını umuyoruz. Ambulanslarda tam tersine pek bir uyum yok. Genelde beyaz üzerine kırmızı şeritliler. Bu sabah gördüğüm gibi mavi olanlar gibi yeşil çizgili olanları da var. Kimisinin rengi de turuncuya çalıyor desem yalan olmaz...

Acaba ambulansları sapsarı bir renge boyasak uzaktan farkedilmeleri kolaylaşmaz mı? Böylece acil geldiğini görmez miydik? Neyse belki ilerde yaparlar...

akıllı biletim

2007-01-20T22:44:00.000+02:00

Otobüse binip 2 kişi aynı, normal akbili kullanırsanız, tramvaya geçtiğinizde yalnızca birisini ücretsiz aktarma yapar.

Aynı şey normal akbille tramvay-finükülerde de geçerlidir.

alırım anahtarını

2007-01-20T22:32:00.000+02:00

Şirketin aylık organizasyonları ile her ay 1 kere karting yapmaya gidiyoruz. Daha önceki organizasyonları Autodrom'da, Rasathane'de ve Tuzla'da yapmıştık. 2007 yılının ilk turnuvasını Levent'te yeni açılan bir pistte yaptık. Pistle ilgili kısa yorumumu yazayım ki birgün gitmek isteyenler faydalansın.

Öncelikle yerin altında, kapalı otopark içinde bir pist olduğundan havasız. Sürekli çalışan arabaların eksozu dışarı atılmadığından bir süre sonra rahatsızlık vermeye başlıyor. Eğer astım gibi bir solunum hastalığınız varsa kesinlikle gitmeyin.

İkinci olarak kapalı bir ortam olduğundan gürültü yankılarla birlikte daha da artıyor. Mekandan çıkalı 8 saat geçmiş olmasına rağmen hala bile o motor seslerinin çınlaması kulaklarımda.

Arabalar oldukça eski sayılır. Dolayısıyla birbirleri arasında fark var. Birisinin freni tutmazken, birisi gaza basmıyor. Bunun gibi sorunlar da yarışı yarış olmaktan çıkarıyor.

Otopark içinde bina için olan kolonlar olduğundan yarış pisti oldukça dar. Geçiş imkanı yok. Ancak birisi kaza yaptığında geçebiliyorsunuz. Ve eğer önünüzdeki dar bir yolda kaza yapmış ise geçemiyor, görevlilerin onu tekrar yola koymasını bekliyorsunuz.

Son olarak merkezi bir yerde olduğundan kendi aracınızla gelecekseniz otoparkı kullanmak durumundasınız ve 5YTL otopark ücreti alınıyor.

İşin özü, açık alanda temiz, rahat bir yarış yapmak varken sakın birilerinin sizi kandırıp bu kapalı ve dar piste getirmesine izin vermeyin.

yenilikler

2007-01-18T18:06:00.000+02:00

Okuduklarım, izlediklerim için kısaca yazdığımda artık imdb'ye ya da ideefixe'ye gitmek yerine benim yazılarıma ulaştıracağım...

ava çıkanlar...

2007-01-11T00:41:00.000+02:00

Aşağıdaki yazıyı ben hazırlamadım, internette bir yerlerden buldum. Kaynağını bilmediğim için yazamadım...

Mesleklere göre kim nasıl avcı olurdu?

Matemaktikçiler
Matematikçiler fil avlamak için Afrika'ya giderler. Fil olmayan herşeyi dışarı atıp geriye ne kalırsa onu avlarlar.

Deneyimli Matematikçiler
Bir önceki adımdaki işlemi yapmadan önce en az bir filin bulunduğunu ispat ederler.

Matematik Profesörleri
En az bir filin bulunduğunu ispat ederler ve onun bulunup yakalanma işini yüksek lisans öğrencilerine ödev olarak verirler.

Bilgisayar Mühendisleri
1. Afirikaya git.
2. Ümit burnunda başla
3. Düzenli bir şekilde tüm kıtayı doğudan batıya doğru tarayarak kuzeye doğru ilerle
4. Her tarama adımında
4a. Görülen tüm hayvanları yakala
4b. Her yakalanan hayvanı bilinen bir fille karşılaştır
4c. Bulunca dur.

Deneyimli Bilgisayar Mühendisleri
Yukarıdaki algoritmanın durmasını garantilemek için Kahire civarına önceden bir fil yerleştirirler.

Assembly Dili Programcıları
Bu algoritmayı ellerinin ve dizlerinin üzerinde emekleyerek izlemeyi tercih ederler.

Donanım Mühendisleri
Afrika’ya gidip rengi gri olan hayvanları rastgele yakalamaya başlarlar. Ağırlığı daha önceden bilinen bir filinkinden %15 fazla veya az bir hayvana rastlayınca dururlar.

Ekonomistler
Bu meslek grubundakiler fil avlamazlar. Ancak yeterli ücret ödendiği taktirde fillerin kendi kendilerini avlayacağını düşünürler.

İstatistikçiler
Peşpeşe n kez rastladıkları hayvana fil adını verip onu avlarlar.

Danışmanlar
Fil avlamazlar. Aslında hiç bir şey avlamazlar. Ama fil avlamak isteyen insanlara saat ücreti karşılığında tavsiyede bulunurlar.

Yöneylem Araştırmacılar
Avcının şapkasının büyüklüğü ile kullanılan mermilerin renginin fil avlama stratejileri üzerindeki etkisini araştırırlar. Tek istedikleri birilerinin kendilerine fil adı verilen nesneyi tanımlamasıdır.

Politikacılar
Fil avlamazlar. Sadece sizin avladığınız fili kendi seçmenleriyle paylaşırlar.

Avukatlar
Fil avlamazlar. Sadece fil sürüsünü izleyerek sürünün ardında bıraktığı mülkiyetin kime ait olduğunu tartışırlar.

Üst Düzey Yöneticiler
Geniş kapsamlı fil avlama stratejileri oluştururlar. Ancak bu çalışmaları sırasında fillerin tarla farelerine benzeyen sadece sesleri biraz daha kalın olan yaratıklar olduğunu kabul ederler.

Kalite Kontrol Denetçileri
Fillerle ilgilenmeyip avcıların jipe eşyalarını yüklerken yaptıkları hatalar ile uğraşırlar.

Satış Temsilcileri
Fil avlamazlar. Tüm zamanlarını yakalamadıkları filleri satmya çalışarak ve sezon açılmadan 2 gün önce malı teslim edeceklerini iddia ederek geçirirler.

Bilgisayar Yazılımı Satıcıları
Yakaladıkları ilk hayvanı sevkedip fil faturası keserler.

Bilgisayar Donanımı Satıcıları
Tavşan yakalayıp, griye boyadıktan sonra masa üstü fil diye satarlar.

bukalemundan...

2007-01-04T14:57:00.000+02:00

Sesi açıp takılın... :)

http://dojo.fi/~rancid/loituma__.swf

alışverişimde kaliteli değerler

2007-01-03T17:59:00.000+02:00

Bu yazacaklarımı bugün sabah görüştüğüm bir yakınımdan dinledim...

İnsanların alışveriş yaparken kime, kimin parası ile aldıklarına göre iki kriterdeki, değer ve kalite, değişimler aşağıdaki şekilde oluyormuş.

Eğer bir kimse kendi parası ile kendisi için birşeyler almak istiyorsa hem kaliteyi hem de değeri dikkate alırmış. Kullanışlı ve güzel olsun, ama fiyatı da makul olsun...

Kendi parası ile başkası için birşeyler almak istendiğinde ise değer dikkate alınıyor, kaliteye ikinci planda daha az önem veriliyor. Önce makul fiyata birşeyler bulalım, nasıl olsa hediyeyi düşünmek önemli...

Bir kimse başkasının parası ile kendisine birşeyler almak istiyorsa kaliteyi dikkate alıyor, ancak değeri ikinci planda bırakıyor. Şöyle güzel, yakışan birşeyler alalım, parası mühim değil...

Eğer bir kimse başkasının parası ile başkasına birşeyler almak amacında ise değeri de kaliteyi de önemsemiyormuş...

matematik üzerine yaşamlar

2007-01-03T00:21:00.000+02:00

Matematiği bir çok kimse sevmez. Hesap kitap işleri zor gelir, yapamaz ya da uğraşmak istemez. Bir kısım içinse vazgeçilmez bir tutkudur matematik.

Bu sabah NTV'de bir haber vardı, Türkiye'de köyde yaşayan ilkokul mezunu yaşlı bir adam hakkında. Askerde ya da daha önce, tam olarak hatırlayamıyorum, matematik öğrenmiş. O günden sonra da sürekli okuyarak kendini geliştirmiş. Öğrendikleri üzerine yorumlar yapmış. Bugün bayağı bir kitabı okuyup bitirmiş durumdaymış. Evinin her köşesinde matematik problemleri çözülmüş. Şu anda X^3 -3x + 9 = 0 neden onu bulmaya çalışıyormuş. Matematik sevgisi üzerine ilginç bir haberdi. İlkokul mezunu matematik tutkunu Mehmet Amca diye geçiyordu haberin başlığı...

Aşağıdaki linkteki videoda çarpmayı değişik bir şekilde göstermişler. Belki bunlardır insanları cezbeden...

http://www.glumbert.com/media/multiply

Sprint Commercial - More Morning

2006-12-27T22:39:00.001+02:00

Bu son olsun şimdilik...

Sprint Superbowl crime deterrent phone

2006-12-27T22:29:00.001+02:00

Bir tane daha varmış... :)

Funny Sprint Commercial

2006-12-27T22:23:00.001+02:00

Oradan oraya zıplarken gördüm... :)

keşmekeş devam ediyor...

2006-12-27T19:25:00.000+02:00

Bir kaç hafta önce Başbakanlık'ın 3 bakanlığı İstanbul'un trafik sorununu çözmek için görevlendirildiği haberleri çıkmıştı. Henüz bu konuda bir çalışma yapılıp yapılmadığını göremedim haberlerde. Ancak son günlerde televizyon kanalları gene trafik ile ilgili olarak yayın yapıyorlar. Büyükşehir Belediyesi'nce yapılan bariyerlerin yeteri kadar tabelalarla belirtilmediği ve kazalara sebebiyet verdiği haberleri bunlar. Acaba bir liste yapacak olsak, neler olurdu derdiniz listemizde...

Birincisi haberlerde verildiği gibi yeterli uyarı levhası olmayan bariyerler. Bugün haberlerde gösterdiği gibi E5 üzerinde Merter'de onlarca örneği varmış.

Listede ikinci olarak yollarda gelişigüzel açılmış çukurlar ve logar kapakları var. Yolun işlekliğine bakmasızın her yerde bunların örneklerini görebilmek mümkün. Zincirlikuyu-Ulus arasındaki yolda bulunan kapaklar ya çalınıyor ya da kapanmıyor ki sürekli bir tuzak kurulmuş izlenimi var.

Üçüncüsü, varlığı son anda anlaşılabilen, çoğu okul önlerinde veya site kapılarının girişlerindeki tümsekler. Okul önlerinde gelen araçları yavaşlatması iyi güzel. Keşke bir de uyarsalar okulun çıkış kapısı neresi bilsek. Bazen de bunların tümsek gibi olmayıp yola çakılan yavaşlatıcı modelleri var ki süper. Şimdi bir sürü para verip yapılan bu nesneler, kışın yolları açıyoruz derken dozerlerce kırılıp yerlerinden sökülüverecek...

Dördüncü tehlike yaratan madde olarak anlamsız yerlere konulan trafik lambaları ve üst/alt geçit olmasına rağmen yoldan geçmek isteyen yayalar olabilir. Şu Metrocity'nin önündeki lambalarda her seferinde mi meydan savaşı yaşanır?

Beşincisi geçiş üstünlüğü olduğunu sanan taksi ve minibüsler. Küçük araçları ezmekten çekinmeyen otobüsleri de bu kategoriye alalım.

Bir rüya daha

2006-12-26T22:55:00.000+02:00

Rüyalarımı çok fazla hatırlayamazdım ama sanki buraya yazabilirim bilinciyle rüyada gördüğüm detaylara bile fazlaca dikkat etmeye başlamışım. Uyandıktan sonra rüyalarımı gayet iyi hatırlamaya başladım. Yeni birisi daha...

Yüksek lisans dersi için okula gitmişim. Sınıfımız, aynı lise sondaki gibi, ufak ve sıralarla iyice darlaşmış bir sınıf. Lise sondakinden farkı, sıralar kapı tarafına doğru dizilmiş olduğu halde tahtanın sıraların karşısına değil de yan duvara asılmış olması galiba.

İçeride oturan öğrencileri tanımıyorum. Ne de olsa yüksek lisans dersine şimdiye kadar sadece bir kez gittiğim için yadırgamamak gerek. Fakat içeridekilerden birisi çok tanıdık. Üniversitedeki eski dekanımız, ARK. Bilenler vardır, aynı zamanda kalite dersimiz hocası ARK, bir dersinde " senin bakışlarından hoşlanmıyorum. Çok kötü bakıyorsun. " diyerek bana atmıştı.

Ders daha başlamamış ve yanımdakine derse çok zamandır gelmediğimi ama bundan sonra takip ederek dersi geçeceğimi söylüyorum. Bu söylediklerimi duyuyor galiba ARK. O da benim de duyabileceğim bir sesle yanındakilere doğru " Derse doğru düzgün gelmeyen öğrenciler var, sanıyorlar ki son 2 derse gelip geçebilecekler. " diye söyleniyor.

Tam sözünü bitirdiği sırada içeriye dersin hocası giriyor. ARK da sanki öğrenciymiş gibi arka sıraya oturarak dersi dinlemeye başlıyor. Hoca, matematik gibi bir ders anlatıyor. Geometrik şekiller, bunlara özgü formüller ve benzerlik hesaplamaları var anlatılanlar içerisinde. Tahtaya hemen bir formül yazıp derse başlıyor ki ben doğru düzgün not alamadan yanımdaki defterimi önümden alıp benim yerime not tutuyor.

Hoca tahtanın bir tarafını tamamen doldurup ikinci bölüme geçiyor. Anlattığını kısaca daha basit şekillerle özetlemeye başlıyor. Formül içerisinde geçen alfa ve beta karışımı bir harf var. Ben bunu ilk defa görüyorum. Yazılışı tek harekette alfa ve betanın simgesel yazılışı gibi.

Hoca örnek anlatımını da bitirince tahtayı siliyor. Hiç kimse doğru düzgün not alamadığı için kim yazmış olabilir diye sınıfta bir uğultu kopuyor. Bakıyorum ki benim defterimi alan kişi bütün notları düzgün bir biçimde yazmış. Hatta o kadar ki hocanın yazdıklarından daha anlaşılır bir biçimde not alınmış.

ARK önümdeki notları görünce " Derse gelmeyince yapamazsın sanmıştım ama yanılmışım, gayet iyi not alabilmişsin" diyor. Ben de " Bu notları ben almadım. Yanımda oturan arkadaşım aldı, ama zaten not almayla dersi geçmenin bir alakası olduğunu da zannetmiyorum." diyorum.

Hoca ikinci konuyu anlatmaya başlıyor. Bu sefer ki konuda 2 dikdörtgen var. Bunlarla ilgili bir yığın formülü tahtadan defterime geçirmeye çalışıyorum. Ama hiç birisini anlayamadan, tamamen ezbere dayalı olarak yazıyorum. Derken hoca örnekle açıklamaya başlıyor. İki dikdörtgen ve bunların benzerlikleri konusu. Dikdörtgenin birisinin uzun kenarı a ve kısa kenarı b. diğerinin uzun kenarı c, kısa kenarı d ise bu özellikteki diktörtgenler de her zaman b = c şartı sağlanır diyor. Bir dörtgenin alanının %36'sını işaretlediğimiz de diğer dörtgende de aynı alanı projekte edebiliyoruz...

hmm...

2006-12-24T01:26:00.000+02:00

Sakın Gülme!

2006-12-22T18:19:00.000+02:00

Çıkmaz Demeyin, Şansınızı Deneyin

2006-12-20T17:08:00.000+02:00

İkramiyelerden herhangi vergi ve yasal bir kesinti yapılıyor mu?

Milli Piyango şans oyunlarına ait ikramiyeler hiçbir vergi, resim ve harca tabi olmadığından, herhangi bir kesinti yapılmaz.

kaynak: http://www.millipiyango.gov.tr/ adresi "merak edilenler" bölümü

Adaçaylı ve Jambonlu Risotto

2006-12-19T00:43:00.000+02:00

Güzel bir akşam yemeği için İtalyan mutfağından 2 kişilik risotto...

Önce Malzemeler;

150gr arborio pirinç (marketlerde bulabilirsiniz, normal baldo pirinçlerden olmaz)
2 çorba kaşığı kadar zeytinyağı (riviera tabii ki)
Orta büyüklükte yarısı ince doğranmış kuru soğan
2 diş sarımsak (ince ince doğramanız gerek)
50ml beyaz şarap
500ml tavuk suyu
40gr tereyağ
75gr parmesan peynir
4-5dal adaçayı
8dilim jambon
karabiber

Tarifi;
Orta büyüklükte bir tavada zeytinyağında sarımsak ve soğan hafifçe sote edilir. Pirinçler eklenip saydamlaşana kadar kavrulur. Daha sonra beyaz şarap dökülür ve çekilmesi beklenir. Başka bir tencerede kaynayan tavuk suyu teker teker birer kepçe olarak eklenir. Suyun çekmesi beklenir, çektikten sonra yeni kepçe dökülür. Son kepçe dökülmeden önce küçük parçalar haline getirilmiş jambonlar eklenir. Son kez tavuk suyu dökülür. Üzerine parmesan, tereyağı, adaçayı ve karabiber eklenir. Tabağa alınıp tabağın altından hafifçe vurularak yayılması sağlanır ve servise sunulur. Afiyet olsun...

En son yaptığım gayet güzel olmuştu. Yakın zamanda tekrar yapacağım... :)

Türkçe Eurosport

2006-12-18T08:30:00.000+02:00

Birkaç ay önce Eurosport kanalı Türkçe yayınlara başlayınca kabloluda yayın dilini Türkçe'ye çevirmişlerdi. Önceleri bu kanalı az da olsa izliyordum, ama ne yalan söyleyeyim denilenlerin yarısından fazlasını anlamadan geçiyordum. Son 1 ay içinde, belki de son bir-iki haftadır, adını duyduğum ama kurallarından bihaber olduğum 3 yeni spor dalını farkettim. Sunucu da Türkçe konuştuğu için oyun taktiğini öğrenmek çok daha kolay oldu.

Birincisi Bowls... Yaklaşık 2 metre eninde, 30 metre boyunda bir sahada oynanan bir oyun. Oyunu başlatan kişi sahanın bir ucundan sarı bir topu atıyor. Ardından oyuncular ellerindeki 4 topu bu sarı topa en yakın biçimde durdurmaya çalışıyorlar.

İkinci oyun curling. Bowlsa benzer biçimde, aynı mantıkta oyunu buz üstünde oynanıyor. Ancak bu sefer bireysel olarak değil, bir takım yarışması söz konusu.

Üçüncüsü ise snooker. Bilardo salonlarında hep diğerlerinden biraz daha büyük, sahanın bir tarafında bir çizgi ve yay olan masalar vardır. İşte o masalarda oynanan bir oyun. Snooker, beyaz topun vuruş anında vurulması faul olacak topların ardına saklaması mantığına dayanıyor. Zaten eğer bu vuruş pozisyonu kaybedilirse rakip oyunca Amerikan bilardoda olduğu gibi sırayla topları deliklere sokmaya başlıyor.

Bu üç sporda da kendi hamleni düşündüğün kadar rakibe göre de pozisyon almak gerektiği için karşılaşmalar da yoğun bir taktik savaşı oluyor. Seyircilerin oyun esnasında ses çıkarmalarına izin verilmiyor.

Şimdilik seyirci mertebesinde kalıyor olsam da fırsatı bulduğumda bu oyunları denemeyi düşünüyorum. Kim bilir belki de bir snooker yeteneğini engelliyorum yıllardır... Teşekkürler Eurosport demek istiyorum...

rüya

2006-12-15T09:14:00.000+02:00

Son birkaç gündür rüyalar görmeye başladım. En son gördüğümü yazmak istiyorum. Diğerlerini de hatırlayabilirsem yazmaya çalışacağım...

Lisedeyim. Matematik sınavı olacağız. Ama bir terslik var ortada... Matematik sınavını okuyacak olan Kimya hocamız, sınavda salonda bulanacak ise Edabiyat Hocası... Her neyse ki sınav başlıyor. Konu sayılar ve sadece 2 soru var. Sorular da kağıtlarda filan yazılmış değil, açıp soruyu kitaptan okuyoruz. Kitaptaki konu sonlarında verilen 2 soru; ab > cd > ef ve a > 0 vs. vs...

Soruları çözmeye başlıyorum. 5dk sonra sınav bitti diyerek kalkacağım ama yanımdaki arkadaş yapamadım diye uyarıyor... Her nasıl oluyorsa biz sınavda oturup soruları tartışmaya başlıyoruz. Bu sırada hoca yanımıza yaklaşıyor ama arkadaşla konuşmaya devam ediyoruz... Ben soruları çözdüm diye düşünürken ya soruları yanlış okuduğumu ya da kitaptan yanlış soruları açtığımı düşünmeye başlıyorum... Yeni soruları görünce tekrar çözmeye başlıyorum ama süre az kaldı, yetiştiremeyeceğim, yapamayacağım diye panikleyerek çözemiyorum... Matematik sınavımızın bittiğini söylüyor Edebiyat Hocamız... Kağıtlar apar topar toplanıyor ve salondan çıkıyoruz...

Bir kaç ders sonra Kimya Hocasının yanına kağıtları görmeye gidiyoruz... Daha içeri girmeden yerlere dağılmış sınav kağıtları var... İçeride hâlâ kağıtları okumaya devam eden hocayı görüyorum... Beni görünce "Çok düşük almışsın. Ne biçim yapmışsın?" diye söylenmeye başlıyor... Kağıdım kırmızılar içerisinde, her yanı çiziklerle dolu ve üstünde koskocaman 12 yazılı...

Ben sağlık olsun, ne yapayım sınavı çözemedim filan derken rüya bitiyor...

Babamın Bavulu

2006-12-07T22:59:00.000+02:00

Ölümünden iki yıl önce babam kendi yazıları, el yazmaları ve defterleriyle dolu küçük bir bavul verdi bana. Her zamanki şakacı, alaycı havasını takınarak, kendisinden sonra, yani ölümünden sonra onları okumamı istediğini söyleyiverdi.

"Bir bak bakalım," dedi hafifçe utanarak, "işe yarar bir şey var mı içlerinde. Belki benden sonra seçer, yayımlarsın."

Benim yazıhanemde, kitaplar arasındaydık. Babam acı verici çok özel bir yükten kurtulmak isteyen biri gibi, bavulunu nereye koyacağını bilemeden yazıhanemde bakınarak dolandı. Sonra elindeki şeyi dikkat çekmeyen bir köşeye usulca bıraktı. İkimizi de utandıran bu unutulmaz an biter bitmez ikimiz de her zamanki rollerimize, hayatı daha hafiften alan, şakacı, alaycı kimliklerimize geri dönerek rahatladık. Her zamanki gibi havadan sudan, hayattan, Türkiye'nin bitip tükenmez siyasi dertlerinden ve babamın çoğu başarısızlıkla sonuçlanan işlerinden, çok da fazla kederlenmeden, söz ettik.

Babam gittikten sonra bavulun etrafında birkaç gün ona hiç dokunmadan aşağı yukarı yürüdüğümü hatırlıyorum. Küçük, siyah, deri bavulu, kilidini, yuvarlak kenarlarını ta çocukluğumdan biliyordum. Babam kısa süren yolculuklara çıkarken ve bazen de evden iş yerine bir yük taşırken taşırdı onu. Çocukken bu küçük bavulu açıp yolculuktan dönen babamın eşyalarını karıştırdığımı, içinden çıkan kolonya ve yabancı ülke kokusundan hoşlandığımı hatırlıyordum. Bu bavul benim için geçmişten ve çocukluk hatıralarımdan çok şey taşıyan tanıdık ve çekici bir eşyaydı, ama şimdi ona dokunamıyordum bile. Niye? Elbette ki bavulun içindeki gizli yükün esrarengiz ağırlığı yüzünden.

Bu ağırlığın anlamından söz edeceğim şimdi. Bir odaya kapanıp, bir masaya oturup, bir köşeye çekilip kağıtla kalemle kendini ifade eden insanın yaptığı şeyin, yani edebiyatın anlamı demek bu.

Babamın bavuluna dokunup onu bir türlü açamıyordum, ama içindeki defterlerin bazılarını biliyordum. Bazılarına bir şeyler yazarken babamı görmüştüm. Bavulun içindeki yük ilk defa duyduğum bir şey değildi. Babamın büyük bir kütüphanesi vardı, gençlik yıllarında, 1940'ların sonunda, İstanbul'da şair olmak istemiş, Val'yi Türkçe'ye çevirmiş, ama okuru az, yoksul bir ülkede şiir yazıp edebi bir hayatın zorluklarını yaşamak istememişti. Babamın babası -dedem- zengin bir iş adamıydı, babam rahat bir çocukluk ve gençlik geçirmişti, edebiyat için, yazı için zorluk çekmek istemiyordu. Hayatı bütün güzellikleriyle seviyordu, onu anlıyordum.

Beni babamın bavulunun içindekilerden uzak tutan birinci endişe tabii ki okuduklarımı beğenmeme korkusuydu. Babam da bunu bildiği için tedbirini almış, bavulun içindekileri ciddiye almayan bir hava da takınmıştı. Yirmi beş yıllık bir yazarlık hayatından sonra bunu görmek beni üzüyordu. Ama edebiyatı yeterince ciddiye almadığı için babama kızmak bile istemiyordumAsıl korkum, bilmek, öğrenmek bile istemediğim asıl şey ise babamın iyi bir yazar olması ihtimaliydi. Babamın bavulunu asıl bundan korktuğum için açamıyordum. Üstelik nedeni kendime açıkça söyleyemiyordum bile. Çünkü babamın bavulundan gerçek, büyük bir edebiyat çıkarsa babamın içinde bir bambaşka adam olduğunu kabul etmem gerekecekti. Bu korkutucu bir şeydi. Çünkü ben o ilerlemiş yaşımda bile babamın yalnızca babam olmasını istiyordum; yazar olmasını değil.

Benim için yazar olmak, insanın içinde gizli ikinci kişiyi, o kişiyi yapan alemi sabırla yıllarca uğraşarak keşfetmesidir: Yazı deyince önce romanlar, şiirler, edebiyat geleneği değil, bir odaya kapanıp, masaya oturup, tek başına kendi içine dönen ve bu sayede kelimelerle bir yeni alem kuran insan gelir gözümün önüne. Bu adam, ya da bu kadın, daktilo kullanabilir, bilgisayarın kolaylıklarından yararlanabilir, ya da benim gibi otuz yıl boyunca dolmakalemle kağıt üzerine, elle yazabilir. Yazdıkça kahve, çay, sigara içebilir. Bazen masasından kalkıp pencereden dışarıya, sokakta oynayan çocuklara, talihliyse ağaçlara ve bir manzaraya, ya da karanlık bir duvara bakabilir. Şiir, oyun ya da benim gibi roman yazabilir. Bütün bu farklılıklar asıl faaliyetten, masaya oturup sabırla kendi içine dönmekten sonra gelir. Yazı yazmak, bu içe dönük bakışı kelimelere geçirmek, insanın kendisinin içinden geçerek yeni bir alemi sabırla, inatla ve mutlulukla araştırmasıdır. Ben boş sayfaya yavaş yavaş yeni kelimeler ekleyerek masamda oturdukça günler, aylar, yıllar geçtikçe, kendime yeni bir alem kurduğumu, kendi içimdeki bir başka insanı, tıpkı bir köprüyü ya da bir kubbeyi taş taş kuran biri gibi ortaya çıkardığımı hissederdim. Biz yazarların taşları kelimelerdir. Onları elleyerek, birbirleriyle ilişkilerini hissederek, bazen uzaktan bakıp seyrederek, bazen parmaklarımızla ve kalemimizin ucuyla sanki onları okşayarak ve ağırlıklarını tartarak kelimeleri yerleştire yerleştire, yıllarca inatla, sabırla ve umutla yeni dünyalar kurarız.

Benim için yazarlığın sırrı, nereden geleceği hiç belli olmayan ilhamda değil, inat ve sabırdadır. Türkçe'deki o güzel deyiş, iğneyle kuyu kazmak bana sanki yazarlar için söylenmiş gibi gelir. Eski masallardaki, aşkı için dağları delen Ferhat'ın sabrını severim ve anlarım. Benim Adım Kırmızı adlı romanımda, tutkuyla aynı atı yıllarca çize çize ezberleyen, hatta güzel bir atı gözü kapalı çizebilen İranlı eski nakkaşlardan söz ederken yazarlık mesleğinden, kendi hayatımdan söz ettiğimi de biliyordum. Kendi hayatını başkalarının hikâyesi olarak yavaş yavaş anlatabilmesi, bu anlatma gücünü içinde hissedebilmesi için, bana öyle gelir ki, yazarın masa başında yıllarını bu sanata ve zanaata sabırla verip, bir iyimserlik elde etmesi gerekir. Kimine hiç gelmeyen, kimine de pek sık uğrayan ilham meleği bu güveni ve iyimserliği sever ve yazarın kendini en yalnız hissettiği, çabalarının, hayallerinin ve yazdıklarının değerinden en çok şüpheye düştüğü anda, yani hikâyesinin yalnızca kendi hikâyesi olduğunu sandığı zamanda, ona içinden çıktığı dünya ile kurmak istediği alemi birleştiren hikâyeleri, resimleri, hayalleri sanki sunuverir. Bütün hayatımı verdiğim yazarlık işinde benim için en sarsıcı duygu, beni aşırı mutlu eden kimi cümleleri, hayalleri, sayfaları kendimin değil bir başka gücün bulup bana cömertçe sunduğunu zannetmem olmuştur.

Babamın çantasını açıp defterlerini okumaktan korkuyordum, çünkü benim girdiğim sıkıntılara onun asla girmeyeceğini, yalnızlığı değil arkadaşları, kalabalıkları, salonları, şakaları, cemaate karışmayı sevdiğini biliyordum. Ama sonra başka bir akıl yürütüyordum: Bu düşünceler, çilekeşlik ve sabır hayalleri benim hayat ve yazarlık deneyimimden çıkardığım kendi önyargılarım da olabilirdi. Kalabalığın, aile hayatının, cemaatin ışıltısı içinde ve mutlu cıvıltılar arasında yazmış pek çok parlak yazar da vardı. Üstelik babam, çocukluğumuzda, aile hayatının sıradanlığından sıkılarak bizi bırakmış, Paris'e gitmiş, otel odalarında -başka pek çok yazar gibi- defterler doldurmuştu. Bavulun içinde o defterlerin bir kısmının olduğunu da biliyordum, çünkü bavulu getirmeden önceki yıllarda babam hayatının o döneminden bana artık söz etmeye de başlamıştı. Çocukluğumda da söz ederdi o yıllardan, ama kendi kırılganlığını, şair-yazar olma isteğini, otel odalarındaki kimlik sıkıntılarını anlatmazdı. Paris kaldırımlarında nasıl sık sık Sartre'ı gördüğünü anlatır, okuduğu kitaplar ve gördüğü filmlerden çok önemli haberler veren biri gibi heyecanla ve içtenlikle söz ederdi. Yazar olmamda paşalardan ve din büyüklerinden çok evde dünya yazarlarından söz eden bir babamın olmasının payını elbette hiç aklımdan çıkarmazdım. Belki de babamın defterlerini bunu düşünerek, büyük kütüphanesine ne kadar çok şey borçlu olduğumu hatırlayarak okumalıydım. Bizimle birlikte yaşarken babamın -tıpkı benim gibi- bir odada yalnız kalıp kitaplarla, düşüncelerle haşır neşir olmak istemesine, yazılarının edebi niteliğine çok önem vermeden, dikkat etmeliydim.

Ama yapamayacağım şeyin de tam bu olduğunu, babamın bıraktığı çantaya bu huzursuzlukla bakarken hissediyordum. Babam bazen kütüphanesinin önündeki divana uzanır, elindeki kitabı ya da dergiyi bırakır ve uzun uzun düşüncelere, hayallere dalardı. Yüzünde şakalaşmalar, takılmalar ve küçük çekişmelerle sürüp giden aile hayatı sırasında gördüğümden bambaşka bir ifade, içe dönük bir bakış belirirdi, bundan özellikle çocukluk ve ilk gençlik yıllarımda babamın huzursuz olduğunu anlar, endişelenirdim. Şimdi yıllar sonra bu huzursuzluğun insanı yazar yapan temel dürtülerden biri olduğunu biliyorum. Yazar olmak için, sabır ve çileden önce içimizde kalabalıktan, cemaatten, günlük sıradan hayattan, herkesin yaşadığı şeylerden kaçıp bir odaya kapanma dürtüsü olmalıdır. Sabır ve umudu yazıyla kendimize derin bir dünya kurmak için isteriz. Ama bir odaya, kitaplarla dolu bir odaya kapanma isteği bizi harekete geçiren ilk şeydir. Bu kitapları keyfince okuyan, yalnızca kendi vicdanının sesini dinleyerek başkalarının sözleriyle tartışan ve kitaplarla konuşa konuşa kendi düşüncelerini ve alemini oluşturan özgür, bağımsız yazarın ilk büyük örneği, modern edebiyatın başlangıcı Montaigne'dir elbette. Babamın da dönüp dönüp okuduğu, bana okumamı öğütlediği bir yazardı Montaigne. Dünyanın neresinde olursa olsun, ister Doğu'da ister Batı'da, cemaatlerinden kopup kendilerini kitaplarla bir odaya kapatan yazarlar geleneğinin bir parçası olarak görmek isterim kendimi. Benim için hakiki edebiyatın başladığı yer kitaplarla kendini bir odaya kapatan adamdır.

Ama kendimizi kapattığımız odada sanıldığı kadar da yalnız değilizdir. Bize önce başkalarının sözü, başkalarının hikâyeleri, başkalarının kitapları, yani gelenek dediğimiz şey eşlik eder. Edebiyatın insanoğlunun kendini anlamak için yarattığı en değerli birikim olduğuna inanıyorum. İnsan toplulukları, kabileler, milletler edebiyatlarını önemsedikleri, yazarlarına kulak verdikleri ölçüde zekileşir, zenginleşir ve yükselirler, ve hepimizin bildiği gibi, kitap yakmalar, yazarları aşağılamalar milletler için karanlık ve akılsız zamanların habercisidir. Ama edebiyat hiçbir zaman yalnızca milli bir konu değildir. Kitaplarıyla bir odaya kapanan ve önce kendi içinde bir yolculuğa çıkan yazar, orada yıllar içinde iyi edebiyatın vazgeçilmez kuralını da keşfedecektir: Kendi hikâyemizden başkalarının hikâyeleri gibi ve başkalarının hikâyelerinden kendi hikâyemizmiş gibi bahsedebilme hüneridir edebiyat. Bunu yapabilmek için yola başkalarının hikâyelerinden ve kitaplarından çıkarız.

Babamın bir yazara fazlasıyla yetecek bin beş yüz kitaplık iyi bir kütüphanesi vardı. Yirmi iki yaşımdayken, bu kütüphanedeki kitapların hepsini okumamıştım belki, ama bütün kitapları tek tek tanır, hangisinin önemli, hangisinin hafif ama kolay okunur, hangisinin klasik, hangisinin dünyanın vazgeçilmez bir parçası, hangisinin yerel tarihin unutulacak ama eğlenceli bir tanığı, hangisinin de babamın çok önem verdiği bir Fransız yazarın kitabı olduğunu bilirdim. Bazen bu kütüphaneye uzaktan bakar, kendimin de bir gün ayrı bir evde böyle bir kütüphanemin, hatta daha iyisinin olacağını, kitaplardan kendime bir dünya kuracağımı düşlerdim. Uzaktan baktığımda bazen babamın kütüphanesi bana bütün alemin küçük bir resmiymiş gibi gelirdi. Ama bizim köşemizden, İstanbul'dan baktığımız bir dünyaydı bu. Kütüphane de bunu gösteriyordu. Babam bu kütüphaneyi yurtdışı yolculuklarından, özellikle Paris'ten ve Amerika'dan aldığı kitaplarla, gençliğinde İstanbul'da 1940'larda ve 50'lerdeki yabancı dilde kitap satan dükkanlardan aldıklarıyla ve her birini benim de tanıdığım İstanbul'un eski ve yeni kitapçılarından edindikleriyle yapmıştı. Yerel, milli bir dünya ile Batı dünyasının karışımıdır benim dünyam. 1970'lerden başlayarak ben de iddialı bir şekilde kendime bir kütüphane kurmaya başladım. Daha yazar olmaya tam karar vermemiştim, İstanbul adlı kitabımda anlattığım gibi, artık ressam olmayacağımı sezmiştim ama hayatımın ne yola gireceğini tam bilemiyordum. İçimde bir yandan her şeye karşı durdurulmaz bir merak ve aşırı iyimser bir okuyup öğrenme açlığı vardı; bir yandan da hayatımın bir şekilde "eksik" bir hayat olacağını, başkaları gibi yaşayamayacağımı hissediyordum. Bu duygumun bir kısmı, tıpkı babamın kütüphanesine bakarken hissettiğim gibi, merkezden uzak olma fikriyle, İstanbul'un o yıllarda hepimize hissettirdiği gibi, taşrada yaşadığımız duygusuyla ilgiliydi. Bir başka eksik yaşam endişesi de tabii ister resim yapmak olsun, ister edebiyat olsun, sanatçısına fazla ilgi göstermeyen ve umut da vermeyen bir ülkede yaşadığımı fazlasıyla bilmemdi. 1970'lerde, sanki hayatımdaki bu eksiklikleri gidermek ister gibi aşırı bir hırsla İstanbul'un eski kitapçılarından babamın verdiği parayla solmuş, okunmuş, tozlu kitaplar satın alırken bu sahaf dükkanlarının, yol kenarlarında, cami avlularında, yıkık duvarların eşiklerinde yerleşmiş kitapçıların yoksul, dağınık ve çoğu zaman da insana umutsuzluk verecek kadar perişan halleri beni okuyacağım kitaplar kadar etkilerdi.

Alemdeki yerim konusunda, hayatta olduğu gibi edebiyatta da o zamanlar taşıdığım temel duygu bu "merkezde olmama" duygusuydu. Dünyanın merkezinde, bizim yaşadığımızdan daha zengin ve çekici bir hayat vardı ve ben bütün İstanbullular ve bütün Türkiye ile birlikte bunun dışındaydım. Bu duyguyu dünyanın büyük çoğunluğu ile paylaştığımı bugün düşünüyorum. Aynı şekilde, bir dünya edebiyatı vardı ve onun benden çok uzak bir merkezi vardı. Aslında düşündüğüm Batı edebiyatıydı, dünya edebiyatı değil, ve biz Türkler bunun da dışındaydık. Babamın kütüphanesi de bunu doğruluyordu. Bir yanda bizim, pek çok ayrıntısını sevdiğim, sevmekten vazgeçemediğim yerel dünyamız, İstanbul'un kitapları ve edebiyatı vardı, bir de ona hiç benzemeyen, benzememesi bize hem acı hem de umut veren Batı dünyasının kitapları. Yazmak, okumak sanki bir dünyadan çıkıp ötekinin başkalığı, tuhaflığı ve harika halleriyle teselli bulmaktı. Babamın da bazen, tıpkı benim sonraları yaptığım gibi, kendi yaşadığı hayattan Batı'ya kaçmak için roman okuduğunu hissederdim. Ya da bana o zamanlar kitaplar bu çeşit bir kültürel eksiklik duygusunu gidermek için başvurduğumuz şeylermiş gibi gelirdi. Yalnız okumak değil, yazmak da İstanbul'daki hayatımızdan Batı'ya gidip gelmek gibi bir şeydi. Babam bavulundaki defterlerinden çoğunu doldurabilmek için Paris'e gitmiş, kendini otel odalarına kapatmış, sonra yazdıklarını Türkiye'ye geri getirmişti. Bunun da beni huzursuz ettiğini, babamın bavuluna bakarken hissederdim. Yirmi beş yıl Türkiye'de yazar olarak ayakta kalabilmek için kendimi bir odaya kapattıktan sonra, yazarlığın içimizden geldiği gibi yazmanın, toplumdan, devletten, milletten gizlice yapılması gereken bir iş olmasına, babamın bavuluna bakarken artık isyan ediyordum. Belki de en çok bu yüzden babama yazarlığı benim kadar ciddiye almadığı için kızıyordum.

Aslında babama benim gibi bir hayat yaşamadığı, hiçbir şey için küçük bir çatışmayı bile göze almadan toplumun içinde, arkadaşları ve sevdikleriyle gülüşerek mutlulukla yaşadığı için kızıyordum. Ama 'kızıyordum' yerine 'kıskanıyordum' diyebileceğimi, belki de bunun daha doğru bir kelime olacağını da aklımın bir yanıyla biliyor, huzursuz oluyordum. O zaman her zamanki takıntılı, öfkeli sesimle kendi kendime "mutluluk nedir?" diye soruyordum. Tek başına bir odada derin bir hayat yaşadığını sanmak mıdır mutluluk? Yoksa cemaatle, herkesle aynı şeylere inanarak, inanıyormuş gibi yaparak rahat bir hayat yaşamak mı? Herkesle uyum içinde yaşar gibi gözükürken, bir yandan da kimsenin görmediği bir yerde, gizlice yazı yazmak mutluluk mudur aslında, mutsuzluk mu? Ama bunlar fazla hırçın, öfkeli sorulardı. Üstelik iyi bir hayatın ölçüsünün mutluluk olduğunu nereden çıkarmıştım ki? İnsanlar, gazeteler, herkes hep en önemli hayat ölçüsü mutlulukmuş gibi davranıyordu. Yalnızca bu bile, tam tersinin doğru olduğunu araştırmaya değer bir konu haline getirmiyor muydu? Zaten bizlerden, aileden hep kaçmış olan babamı ne kadar tanıyor, onun huzursuzluklarını ne kadar görebiliyordum ki?

Babamın bavulunu işte bu dürtülerle açtım ilk. Babamın hayatında bilmediğim bir mutsuzluk, ancak yazıya dökerek dayanabileceği bir sır olabilir miydi? Bavulu açar açmaz seyahat çantası kokusunu hatırladım, bazı defterleri tanıdığımı, babamın üstünde öyle fazla durmadan onları bana yıllarca önce göstermiş olduğunu fark ettim. Tek tek elleyip karıştırdığım defterlerin çoğu babamın bizi bırakıp Paris'e gittiği gençlik yıllarında tutulmuştu. Oysa ben, tıpkı biyografilerini okuduğum, sevdiğim yazarlar gibi, babamın benim yaşımdayken ne yazdığını, ne düşündüğünü öğrenmek istiyordum. Kısa zaman içinde böyle bir şeyle karşılaşmayacağımı da anladım. Üstelik bu arada babamın defterlerinin orasında burasında karşılaştığım yazar sesinden huzursuz olmuştum. Bu ses babamın sesi değil diye düşünüyordum; hakiki değildi, ya da benim hakiki babam diye bildiğim kişiye ait değildi bu ses. Babamın yazarken babam olamaması gibi huzursuz edici bir şeyden daha ağır bir korku vardı burada: İçimdeki hakiki olamama korkusu, babamın yazılarını iyi bulamama, hatta babamın başka yazarlardan fazla etkilendiğini görme endişemi aşmış, özellikle gençliğimde olduğu gibi, bütün varlığımı, hayatımı, yazma isteğimi ve kendi yazdıklarımı bana sorgulatan bir hakikilik buhranına dönüşüyordu. Roman yazmaya başladığım ilk on yılda bu korkuyu daha derinden hisseder, ona karşı koymakta zorlanır, tıpkı resim yapmaktan vazgeçtiğim gibi, bir gün yenilgiye uğrayıp roman yazmayı da bu endişeyle bırakmaktan bazen korkardım.

Kapayıp kaldırdığım bavulun bende kısa sürede uyandırdığı iki temel duygudan hemen söz ettim: Taşrada olma duygusu ve hakiki olabilme endişesi. Benim bu huzursuz edici duyguları derinlemesine ilk yaşayışım değildi elbette bu. Bu duyguları, bütün genişlikleri, yan sonuçları, sinir başları, iç düğümleri ve çeşit çeşit renkleriyle ben yıllar boyunca okuyup yazarak, kendim masa başında araştırmış, keşfetmiş, derinleştirmiştim. Elbette onları belli belirsiz acılar, keyif kaçırıcı hassasiyetler ve ikide bir hayattan ve kitaplardan bana bulaşan akıl karışıklıkları olarak özellikle gençliğimde pek çok kereler yaşamıştım. Ama taşrada olma duygusunu ve hakikilik endişesini ancak onlar hakkında romanlar, kitaplar yazarak (mesela taşralılık için Kar, İstanbul; hakikilik endişesi için Benim Adım Kırmızı ya da Kara Kitap) bütünüyle tanıyabilmiştim. Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Herkesin bildiği ama bildiğini bilmediği şeylerden söz etmektir yazarlık. Bu bilginin keşfi ve onun geliştirilip paylaşılması okura çok tanıdığı bir dünyada hayret ederek gezinmenin zevklerini verir. Bu zevkleri, bildiğimiz şeylerin bütün gerçekliğiyle yazıya dökülmesindeki hünerden de alırız elbette. Bir odaya kapanıp yıllarca hünerini geliştiren, bir alem kurmaya çalışan yazar işe kendi gizli yaralarından başlarken bilerek ya da bilmeden insanoğluna derin bir güven de göstermiş olur. Başkalarının da bu yaraların bir benzerini taşıdığına, bu yüzden anlaşılacağına, insanların birbirlerine benzediğine duyulan bu güveni hep taşıdım. Bütün gerçek edebiyat, insanların birbirine benzediğine ilişkin çocuksu ve iyimser bir güvene dayanır. Kapanıp yıllarca yazan biri işte böyle bir insanlığa ve merkezi olmayan bir dünyaya seslenmek ister.

Ama babamın bavulundan ve tabii İstanbul'da yaşadığımız hayatın solgun renklerinden anlaşılabileceği gibi, dünyanın bizden uzakta bir merkezi vardı. Bu temel gerçeği yaşamanın verdiği Çehovcu taşra duygusundan, bir diğer yan sonuç olan hakikilik endişesinden kitaplarımda çok söz ettim. Dünya nüfusunun büyük çoğunluğunun bu duygularla yaşadığını, hatta daha ağırları olan eziklik, kendine güvensizlik ve aşağılanma korkularıyla boğuşarak yaşadığını kendimden biliyorum. Evet, insanoğlunun birinci derdi hâlâ, mülksüzlük, yiyeceksizlik, evsizlikAma artık televizyonlar, gazeteler bu temel dertleri edebiyattan çok daha çabuk ve kolay bir şekilde anlatıyor bize. Bugün edebiyatın asıl anlatması ve araştırması gereken şey, insanoğlunun temel derdi ise, dışarıda kalmak ve kendini önemsiz hissetme korkuları, bunlara bağlı değersizlik duyguları, bir cemaat olarak yaşanan gurur kırıklıkları, kırılganlıklar, küçümsenme endişeleri, çeşit çeşit öfkeler, alınganlıklar, bitip tükenmeyen aşağılanma hayalleri ve bunların kardeşi milli övünmeler, şişinmelerÇoğu zaman akıldışı ve aşırı duygusal bir dille dışa vurulan bu hayalleri kendi içimdeki karanlığa her bakışımda anlayabiliyorum. Kendimi kolaylıkla özdeşleştirebildiğim Batı-dışı dünyada büyük kalabalıkların, toplulukların ve milletlerin aşağılanma endişeleri ve alınganlıkları yüzünden zaman zaman aptallığa varan korkulara kapıldıklarına tanık oluyoruz. Kendimi aynı kolaylıkla özdeşleştirebildiğim Batı dünyasında da Rönesansı, Aydınlanmayı, Modernliği keşfetmiş olmanın ve zenginliğin aşırı gururuyla milletlerin, devletlerin zaman zaman benzer bir aptallığa yaklaşan bir kendini beğenmişliğe kapıldıklarını da biliyorum.

Demek ki, yalnızca babam değil, hepimiz dünyanın bir merkezi olduğu düşüncesini çok fazla önemsiyoruz. Oysa, yazı yazmak için bizi yıllarca bir odaya kapatan şey tam tersi bir güvendir; bir gün yazdıklarımızın okunup anlaşılacağına, çünkü insanların dünyanın her yerinde birbirlerine benzediklerine ilişkin bir inançtır bu. Ama bu, kendimden ve babamın yazdıklarından biliyorum, kenarda olmanın, dışarıda kalmanın öfkesiyle yaralı, dertli bir iyimserliktir. Dostoyevski'nin bütün hayatı boyunca Batı'ya karşı hissettiği aşk ve nefret duygularını pek çok kereler kendi içimde de hissettim. Ama ondan asıl öğrendiğim şey, asıl iyimserlik kaynağı, bu büyük yazarın Batı ile aşk ve nefret ilişkisinden yola çıkıp, onların ötesinde kurduğu bambaşka bir alem oldu.

Bu işe hayatını vermiş bütün yazarlar şu gerçeği bilir: masaya oturup yazma nedenlerimizle, yıllarca umutla yaza yaza kurduğumuz dünya, sonunda apayrı yerlere yerleşir. Kederle ya da öfkeyle oturduğumuz masadan o kederin ve öfkenin ötesinde bambaşka bir aleme ulaşırız. Babam da böyle bir aleme ulaşmış olamaz mıydı? Uzun yolculuktan sonra o varılan alem, tıpkı uzun bir deniz yolculuğundan sonra sis aralanırken bütün renkleriyle karşımızda yavaş yavaş beliren bir ada gibi bize bir mucize duygusu verir. Ya da Batılı gezginlerin güneyden gemiyle yaklaştıkları İstanbul'u sabah sisi aralanırken gördüklerinde hissettikleri şeylere benzer bu. Umutla, merakla çıkılan uzun yolculuğun sonunda, orada camileri, minareleri, tek tek evleri, sokakları, tepeleri, köprüleri, yokuşları ile birlikte bütün bir şehir, bütün bir alem vardır. İnsan, tıpkı iyi bir okurun bir kitabın sayfaları içinde kaybolması gibi, karşısına çıkıveren bu yeni alemin içine hemen girip kaybolmak ister. Kenarda, taşrada, dışarıda, öfkeli ya da düpedüz hüzünlü olduğumuz için masaya oturmuş ve bu duyguları unutturan yepyeni bir alem keşfetmişizdir.

Çocukluğumda, gençliğimde hissettiğimin tam tersine benim için artık dünyanın merkezi İstanbul'dur. Neredeyse bütün hayatımı orada geçirdiğim için değil yalnızca, otuz üç yıldır tek tek sokaklarını, köprülerini, insanlarını, köpeklerini, evlerini, camilerini, çeşmelerini, tuhaf kahramanlarını, dükkanlarını, tanıdık kişilerini, karanlık noktalarını, gecelerini ve gündüzlerini kendimi onların hepsiyle özdeşleştirerek anlattığım için. Bir noktadan sonra, hayal ettiğim bu dünya da benim elimden çıkar ve kafamın içinde yaşadığım şehirden daha da gerçek olur. O zaman, bütün o insanlar ve sokaklar, eşyalar ve binalar sanki hep birlikte aralarında konuşmaya, sanki kendi aralarında benim önceden hissedemediğim ilişkiler kurmaya, sanki benim hayalimde ve kitaplarımda değil, kendi kendilerine yaşamaya başlarlar. İğneyle kuyu kazar gibi sabırla hayal ederek kurduğum bu alem bana o zaman her şeyden daha gerçekmiş gibi gelir.

Babam da, belki, yıllarını bu işe vermiş yazarların bu cins mutluluklarını keşfetmiştir, ona önyargılı olmayayım diyordum bavuluna bakarken. Ayrıca, emreden, yasaklayan, ezen, cezalandıran sıradan bir baba olmadığı, beni her zaman özgür bırakıp, bana her zaman aşırı saygı gösterdiği için de ona müteşekkirdim. Pek çok çocukluk ve gençlik arkadaşımın aksine, baba korkusu bilmediğim için hayal gücümün zaman zaman özgürce ya da çocukça çalışabildiğine bazen inanmış, bazen da babam gençliğinde yazar olmak istediği için yazar olabildiğimi içtenlikle düşünmüştüm. Onu hoşgörüyle okumalı, otel odalarında yazdıklarını anlamalıydım.

Babamın bıraktığı yerde günlerdir hâlâ duran bavulu bu iyimser düşüncelerle açtım ve bazı defterleri, bazı sayfaları bütün irademi kullanarak okudum. Babam ne mi yazmıştı? Paris otellerinden görüntüler hatırlıyorum, bazı şiirler, bazı paradokslar, akıl yürütmelerBir trafik kazasından sonra başından geçenleri zar zor hatırlayan, zorlansa da fazlasını hatırlamak istemeyen biri gibi hissediyorum kendimi şimdi. Çocukluğumda annem ile babam bir kavganın eşiğine geldiklerinde, yani o ölümcül sessizliklerden biri başladığında babam havayı değiştirmek için hemen radyoyu açar, müzik bize olup biteni daha çabuk unuttururdu.

Ben de benzeri bir müzik işlevi görecek ve sevilecek bir-iki söz ile konuyu değiştireyim! Bildiğiniz gibi, biz yazarlara en çok sorulan, en çok sevilen soru şudur: neden yazıyorsunuz? İçimden geldiği için yazıyorum! Başkaları gibi normal bir iş yapamadığım için yazıyorum. Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da okuyayım diye yazıyorum. Hepinize, herkese çok çok kızdığım için yazıyorum. Bir odada bütün gün oturup yazmak çok hoşuma gittiği için yazıyorum. Onu ancak değiştirerek gerçekliğe katlanabildiğim için yazıyorum. Ben, ötekiler, hepimiz, bizler İstanbul'da, Türkiye'de nasıl bir hayat yaşadık, yaşıyoruz, bütün dünya bilsin diye yazıyorum. Kağıdın, kalemin, mürekkebin kokusunu sevdiğim için yazıyorum. Edebiyata, roman sanatına her şeyden çok inandığım için yazıyorum. Bir alışkanlık ve tutku olduğu için yazıyorum. Unutulmaktan korktuğum için yazıyorum. Getirdiği ün ve ilgiden hoşlandığım için yazıyorum. Yalnız kalmak için yazıyorum. Hepinize, herkese neden o kadar çok çok kızdığımı belki anlarım diye yazıyorum. Okunmaktan hoşlandığım için yazıyorum. Bir kere başladığım şu romanı, bu yazıyı, şu sayfayı artık bitireyim diye yazıyorum. Herkes benden bunu bekliyor diye yazıyorum. Kütüphanelerin ölümsüzlüğüne ve kitaplarımın raflarda duruşuna çocukça inandığım için yazıyorum. Hayat, dünya, her şey inanılmayacak kadar güzel ve şaşırtıcı olduğu için yazıyorum. Hayatın bütün bu güzelliğini ve zenginliğini kelimelere geçirmek zevkli olduğu için yazıyorum. Hikâye anlatmak için değil, hikâye kurmak için yazıyorum. Hep gidilecek bir yer varmış ve oraya -tıpkı bir rüyadaki gibi- bir türlü gidemiyormuşum duygusundan kurtulmak için yazıyorum. Bir türlü mutlu olamadığım için yazıyorum. Mutlu olmak için yazıyorum.

Yazıhaneme gelip bavulu bırakışından bir hafta sonra, babam, her zamanki gibi elinde bir paket çikolata (kırk sekiz yaşında olduğumu unutuyordu) beni gene ziyaret etti. Her zamanki gibi gene hayattan, siyasetten ve aile dedikodularından söz edip gülüştük. Bir ara babamın gözü bavulu bıraktığı köşeye takıldı ve onu oradan alıp kaldırdığımı anladı. Göz göze geldik. Sıkıcı, utandırıcı bir sessizlik oldu. Ona bavulu açıp içindekileri okumaya çalıştığımı söylemedim, gözlerimi kaçırdım. Ama o anladı. Ben de onun anladığını anladım. O da benim onun anladığını anladığımı anladı. Bu anlayışlar da birkaç saniye içinde ne kadar uzarsa ancak o kadar uzadı. Çünkü babam kendine güvenen, rahat ve mutlu bir insandı: her zamanki gibi gülüverdi. Ve evden çıkıp giderken bana her zaman söylediği tatlı ve yüreklendirici sözleri bir baba gibi yine tekrarladı.

Her zamanki gibi babamın mutluluğunu, dertsiz, tasasız halini kıskanarak arkasından baktım. Ama o gün içimde utanç verici bir mutluluk kıpırtısı da dolaşmıştı, hatırlıyorum. Belki onun kadar rahat değilim, onun gibi tasasız ve mutlu bir hayat sürmedim, ama yazının hakkını verdim duygusu, anladınızBunu babama karşı duyduğum için utanıyordum. Üstelik babam, benim hayatımın ezici merkezi de olmamış, beni özgür bırakmıştı. Bütün bunlar bize yazmanın ve edebiyatın, hayatımızın merkezindeki bir eksiklik ile, mutluluk ve suçluluk duygularıyla derinden bağlı olduğunu hatırlatmalı.

Ama hikâyemin bana daha da derin bir suçluluk duydurtan bir simetrisi, o gün hemen hatırladığım bir diğer yarısı var. Babamın bavulunu bana bırakmasından yirmi üç yıl önce, yirmi iki yaşımdayken her şeyi bırakıp romancı olmaya karar vermiş, kendimi bir odaya kapatmış, dört yıl sonra ilk romanım Cevdet Bey ve Oğulları'nı bitirmiş ve henüz yayımlanmamış kitabın daktilo edilmiş bir kopyasını okusun ve bana düşüncesini söylesin diye titreyen ellerle babama vermiştim. Yalnız zevkine ve zekasına güvendiğim için değil, annemin aksine, babam yazar olmama karşı çıkmadığı için de onun onayını almak benim için önemliydi. O sırada babam bizimle değildi, uzaktaydı. Dönüşünü sabırsızlıkla bekledim. İki hafta sonra gelince kapıyı ona koşarak açtım. Babam hiçbir şey söylemedi, ama bana hemen öyle bir sarıldı ki kitabımı çok sevdiğini anladım. Bir süre, aşırı duygusallık anlarında ortaya çıkan bir çeşit beceriksizlik ve sessizlik buhranına kapıldık. Sonra biraz rahatlayıp konuşmaya başlayınca, babam, bana ya da ilk kitabıma olan güvenini aşırı heyecanlı ve abartılı bir dille ifade etti ve bugün büyük bir mutlulukla kabul ettiğim bu ödülü bir gün alacağımı öylesine söyleyiverdi.

Bu sözü ona inanmaktan ya da bu ödülü bir hedef olarak göstermekten çok, oğlunu desteklemek, yüreklendirmek için ona "bir gün paşa olacaksın!" diyen bir Türk babası gibi söylemişti. Yıllarca da beni her görüşünde cesaretlendirmek için bu sözü tekrarladı durdu.

Babam 2002 yılı Aralık ayında öldü.

İsveç Akademisi'nin bana bu büyük ödülü, bu şerefi veren değerli üyeleri, değerli konuklar, bugün babam aramızda olsun çok isterdim.

Orhan Pamuk, 7.12.2006 Stockholm

eskilerden

2006-12-07T22:51:00.000+02:00

Bıkmadan usanmadan oynayabileceğiz binlerce dos oyunu var burada... Sensible world of soccer hala oynayabilirim, zaten oynayacağım da...

http://www.abandonia.com/

eğlencelik

2006-12-07T17:28:00.000+02:00

Bilgisayarın sesini aç ve ne dinlemek istiyorsak seç, hepsi bu kadar... :)

http://www.musicovery.com/

keşmekeş

2006-11-30T13:18:00.000+02:00

Başbakan'ın talimatı ile 3 bakanlık İstanbul'un trafik sorunu ile özel olarak ilgilenmeye başlamışlar. Belediyenin bunu tek başına çözemeyeceğinin anlaşılması bakımından önemli, ancak düşünülen çözüm yöntemlerinin de uzun vadeli planlarla örtüşmesi gerekiyor mutlaka... Bakalım ilk önerileri neler olacak bu trafik karmaşasını ortadan kaldırabilmek için...

Keşke birileri acilen aynı yere doğru giden otobüs hatlarını, metro hattını, minibüsleri, vapurları, trenleri ve diğer bütün araçları düzenlemeye başlasa...

Dünyanın en güzel mesleği

2006-11-25T13:10:00.000+02:00

En güzel, en kutsal mesleklerden birisi için her ülkede çok çeşitli günler varmış. Bir yazıyı okuduktan sonra benim de bu günlerden haberim oldu. Sizlere de tavsiye ederim.

http://en.wikipedia.org/wiki/Teacher's_Day

Candan açtık cehle karşı bir savaş,
Ey bu yolda ant içen genç arkadaş!
Öğren, öğret hakkı halka, gürle coş;
Durma durma koş.

mutluluk

2006-11-23T23:26:00.000+02:00

Mutluluğun resmini değil belki ama tanımını yapabileceğim düşünüyorum. Kısa ve öz bir tanım benim yapabildiğim... Sadece tek kelime;

paylaşabilmek.

Zıkkım 2

2006-11-23T00:09:00.000+02:00

İlk zıkkım yazısına gelen bir yorum ve cevabım... Aslında zıkkım için ikinci yazıyı daha sonra yazacaktım ama madem yorumda soruldu yazıverdim....

arif umur said...
niye insanların tüketim tercihlerine zıkkım diyerek insanları aşağılamaya çalışıyosun. Sen adamın sigarasına laf edersin o senin içkine... herkes yeşilaycı mı olacakHamburgerde zararlı, cola da onlarada aynı muamele yapılsın o zaman.Ayrıca kimse kimsenin sağlıgının bekçisi degil ki? sen sadece seni rahatsiz ediyorsa karişabilirsinbu arada yukarıda yazdıklarımı sırf kıllık olsun diye yazmıştım ama şimdi mantıklı geldi:)

arman said...
Umur'a cevaben...Öncelikle zıkkım ne demek onu yazayım. Türk Dil Kurumu, Genel Türkçe Sözlüğü zıkkım için

1. Zehir, ağı,
2. mecaz İçki ve sigara, der.

Verdiğim başlık anlamı dolayısıyla tamamen sigaranın herkes için ne ifade ettiği ile örtüşmektedir.

İkinci olarak insanları tüketim tercihine göre aşağıladığım kanısına varabilmiş olman senin yorumun. Bu yazı içerisinde aşağılama ifadesini veren hiç bir açıklama bulunmamaktadır.

Üçüncü olarak sigara, içen kadar içenin çevresine de zarar veren bir maddedir. Senin belirttiğin kola ve hamburger sadece tüketene zarar vermekte, tüketilirken çevresinde bulunan insanlara doğrudan ya da dolaylı olarak etkisi bulunmamaktadır. Bana bir etkisi yoksa başka birisinin zevkinden bana ne diyebilirim ki?

Dördüncü söylemek istediğim kimse kimsenin sağlığının bekçisi olmasa bile herkes kendisinin sağlığı korumak ister. Ben sigara kullanmadığım halde neden kapalı bir yerde otururken sigara dumanını çekmek zorunda kalayım. Sigara içenin içme özgürlüğü olduğu kadar içmeyenlerin de bundan uzak durma özgürlüğü bulunmalıdır. Sosyal devletlerde özgürlükler başkalarını rahatsız etme sınırına kadar bulunabilirler. Dolayısıyla ben rahatsız oluyorsam sigara içme özgürlüğü diye bir şey bulunamaz.

Son olarak bir kaç örnek ile bitirmek istiyorum. Bundan 15 yıl kadar önce şehirlerarası otobüslerde sigara içilebiliyordu. Tahminim o dönemde bunun yasaklanmasının ne kadar zor olacağı, insanların yasağı delmek için ellerinde geleni yapacağı ve bir süre sonra kaldırılacağı düşünülmüştür. Ama sonuçta yasaklandı ve bugün hala uygulanmaktadır. Bundan şikayetçi olan kaç kişi olabilir?

Amerika Birleşik Devletlerinde, sigara devlerinin vatanında bile (örn: New York) kapalı alanlarda sigara içmek yasaklanabiliyorsa bizim ülkemizde neden yapılamasın?

Zıkkım

2006-11-22T10:54:00.000+02:00

2 gün önce İstiklal'de bir kalabalık bando eşliğinde yürüyordu. Amaçları "Dünya Sigarayı Bırakma" gününü insanlara duyurmaktı. Ellerindeki pankartlar çok anlamlı mesajlar taşıyordu; “ Zıkkım içiyorsunuz.”

İnternetten araştırınca sigara bırakma günü ile ilgili olarak 3 farklı tarih çıktı. 9 Şubat, 31 Mayıs ve 20 Kasım'ın her 3'ünde de aynı gün duyuruluyor. Bu kadar çok günün olması ortada bir organizasyon bozukluğu olduğunu, aslında kimsenin sigarayı bırakmasının istenmediğini ortaya koyuyor.

9 Şubat
http://www.saglik.gov.tr/default.asp?sayfa=detay&id=1421
31 Mayıs
http://www.ibb.gov.tr/tr-TR/Haberler/HaberDetay.html?HaberId=22438
20 Kasım
http://www.haberler.com/haber_569694.asp

Kelimenin suyunu çıkarmak

2006-11-19T00:29:00.000+02:00

Vakti zamanında kelimelerden espri çıkarmaya çalışırdık. Oradan bir karikatür olmuş.